Zagrzebski Zespół Tańca otwiera 2026 rok w Zagrzebskim Centrum Tańca: powrót „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” i powtórki „Petricore”
Początek 2026 roku w Zagrzebskim Centrum Tańca (ZPC) przynosi powrót dwóch przedstawień Zagrzebskiego Zespołu Tańca (ZPA), które w minionym sezonie obiły się szerokim echem wśród publiczności i w branży. Już 22 i 23 stycznia w harmonogramie znajdują się powtórkowe wykonania „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” w koncepcji i choreografii Miloša Isailovića, podczas gdy „Petricore”, dzieło autorskiego duetu Igor x Moreno (Igor Urzelai Hernando i Moreno Solinas), wraca na scenę 18 i 19 lutego. Dla odwiedzających spoza Zagrzebia te występy są dodatkowym powodem do kulturalnego weekendu w mieście, z praktycznymi opcjami takimi jak nocleg w Zagrzebiu lub nocleg blisko miejsca występu.
ZPA, jedna z kluczowych krajowych organizacji profesjonalnych w dziedzinie tańca współczesnego, tymi tytułami potwierdza ciągłość repertuaru, ale także strategiczną otwartość na różne poetyki autorskie: od intymnego, emocjonalnego „fresku” tanecznego, który obserwuje ciało jako pole wewnętrznych i społecznych napięć, po precyzyjnie skonstruowane wykonanie zbiorowe, które bada wspólnotę jako doświadczenie jednoczesnego pocieszenia i dyskomfortu.
Daty i podstawowe informacje: dwa tytuły, cztery występy
Oba przedstawienia grane są w terminie wieczornym w przestrzeni Zagrzebskiego Centrum Tańca, przy ulicy Ilica 10/1. ZPC w styczniu kładzie nacisk na program powtórkowy hitów wraz ze wzmożonym zainteresowaniem publiczności, a powrót przedstawień ZPA wpisuje się w taką logikę programową: obok sprawdzonej wartości artystycznej, powtórki poszerzają zasięg publiczności i przedłużają życie tytułu poza cykl premierowy. Dla tych, którzy planują przyjazd i logistykę, praktycznie jest z wyprzedzeniem rozważyć oferty noclegów w Zagrzebiu, zwłaszcza jeśli występy są łączone z innymi treściami kulturalnymi w centrum miasta.
- „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” – 22 i 23 stycznia 2026 (ZPC)
- „Petricore” – 18 i 19 lutego 2026 (ZPC)
ZPC na swoich stronach programowych kieruje do zakupu biletów, a także podaje godziny pracy kasy (wtorek–sobota od 14:00 do 20:00). Zwyczajowo zainteresowanie powtórkami wzmaga się właśnie w tygodniach, gdy publiczność wraca do miejskich sal po przerwie świątecznej, więc zaleca się śledzenie dostępności biletów na oficjalnych kanałach. Odwiedzający, którzy przyjeżdżają z innych części Chorwacji lub regionu, często wybierają nocleg w centrum Zagrzebia, aby dotrzeć do sali pieszo lub komunikacją miejską.
„Tam, gdzie idą wszystkie dusze”: ciało jako miejsce wewnętrznego konfliktu i zbiorowych trajektorii
„Tam, gdzie idą wszystkie dusze” Miloša Isailovića buduje się wokół pytań, które brzmią prosto, ale na scenie zamieniają się w warstwową strukturę wykonawczą: dokąd odchodzi „dusza”, gdy opuszcza miłość, co dzieje się z ludźmi bez duszy, czy istnieje miejsce światłości, do którego wszyscy dążą, oraz czym jesteśmy, gdy spotkamy bratnią duszę. W zapowiedzi przedstawienia podkreśla się, że chodzi o śledzenie różnych historii kilku zupełnie różnych ludzi – tych gotowych i niegotowych na miłość, silnych i słabych – którzy, pomimo różnic, znajdują się na tej samej drodze do tego samego celu.
Właśnie te ramy pozwalają choreografii traktować ciało jako „teren”, na którym załamują się prywatne i zbiorowe linie: osobiste wspomnienia, emocjonalne pęknięcia, ale także wzorce społeczne, które określają sposób, w jaki kochamy, tracimy i ponownie próbujemy nawiązać bliskość. Według opisu, który jest przekazywany w kontekście recepcji przedstawienia, krytyczka Jelena Mihelčić podkreśliła wizualną imponującość i emocjonalną „surowość” oraz sposób, w jaki przedstawienie silnym językiem choreograficznym bada ciało jako przestrzeń wewnętrznego konfliktu i przecięcie osobistych i zbiorowych trajektorii. Taki klucz krytyczny dodatkowo ukierunkowuje widza: nie oczekuje się narracyjnej „historii” w klasycznym sensie, lecz intensywnej, fizycznej dramaturgii, która prowadzi od obrazu do obrazu, od konfliktu do konfliktu.
Obsada wykonawcza i zespół autorski
W wykonaniu biorą udział tancerki i tancerze, których precyzja sceniczna jest ważną częścią tożsamości ZPA: Lara Kapeloto, Luna Lilek, Nika Lilek, Silvija Musić, Endi Schrotter i Linda Tarnovski. W oficjalnych danych wymienia się także kluczowych współpracowników, którzy kształtują całość: muzykę podpisuje Ana Krstajić, kostiumy Vera Damjanović, scenografię Andreja Rondović, a reżyserię światła Anton Modrušan. Właśnie światło w tańcu współczesnym jest często „drugim językiem” choreografii: nie służy tylko temu, by ciało było widoczne, ale by emocjonalnie „nastroić” przestrzeń, wzmocnić uczucie przejść, pęknięć i ciszy.
Samo przedstawienie powstało w kontekście koprodukcyjnym z Adriatyckim Festiwalem Tańca w Budvie, co jest ważnym przypomnieniem o regionalnych powiązaniach kulturalnych: taniec współczesny w tej części Europy w dużej mierze opiera się na współpracy i sieciowaniu, ponieważ taki model umożliwia zarówno mobilność tytułów, jak i wymianę publiczności. Dla publiczności, która planuje przyjazd na występy w Zagrzebiu, taki międzynarodowy kontekst może być dodatkową motywacją do podróży i pobytu, z opcjami takimi jak nocleg dla odwiedzających w Zagrzebiu.
Kim jest Miloš Isailović i dlaczego ten tytuł jest ważny w repertuarze
ZPC w opisie przedstawienia podaje również szersze ramy biograficzne Miloša Isailovića: chodzi o autora urodzonego w 1988 roku w Loznicy, wykształconego w systemie baletowym i tańca współczesnego, z doświadczeniem zawodowym obejmującym pracę w zespołach instytucjonalnych, ale także współpracę z międzynarodowo istotnymi nazwiskami. Taki profil często przynosi specyficzną równowagę: jednocześnie opiera się na dyscyplinie technicznej szkoły klasycznej i na otwartości tańca współczesnego na „niewypowiedziane”, na ciało jako miejsce pytań, a nie odpowiedzi.
Właśnie dlatego „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” w repertuarze ZPA może funkcjonować jako tytuł, który łączy publiczność o różnych oczekiwaniach: tych, którzy przychodzą dla wirtuozerii wykonania i tych, którzy przychodzą dla emocjonalnego i myślowego napięcia, dla tematu miłości, straty i poszukiwania sensu. Takie przedstawienia nierzadko zyskują „drugie życie” w powtórkach, ponieważ widzowie przychodzą ponownie, a nowi widzowie wchodzą w przedstawienie z reputacją, która je poprzedza.
„Petricore”: wspólnota, która nie wymazuje wyjątkowości
Jeśli „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” wychodzi od fragmentów intymnych historii i wewnętrznych pęknięć, „Petricore” silnie opiera się na obrazie zbiorowym. Już w opisie przedstawienia podkreśla się jego podstawową ideę: „Petricore celebruje siłę wspólnoty i złożoność współistnienia”, przy czym pięć wykonawczyń „porusza się jak jedno”. Ale to „jedno” nie jest jednowymiarowe; podkreśla się paradoks: wspólnota, która nigdy nie wymazuje wyjątkowości i wyjątkowość, która staje się widoczna dopiero poprzez kolektyw.
Tytuł „Petricore” nawiązuje do petrichoru – zapachu deszczu na suchej, popękanej ziemi – a w poetyckiej interpretacji przedstawienia ten zapach staje się metaforą odnowy: co dzieje się, gdy ciała się spotykają, gdy między ludźmi ponownie nawiązuje się empatia, gdy „człowieczeństwo” rozpoznaje się w innych. Ta metafora nadaje przedstawieniu wyraźny podpis emocjonalny, ale jednocześnie pozostawia miejsce na odczytanie: petrichor może być pocieszeniem, ale także przypomnieniem o suszy, która go poprzedza.
Podpis autorski Igor x Moreno i międzynarodowy kontekst produkcyjny
„Petricore” podpisują choreografowie Igor Urzelai Hernando i Moreno Solinas, którzy działają pod nazwą artystyczną Igor x Moreno. W opisie przedstawienia podkreśla się, że ich prace wynikają z fascynacji ludźmi i tym, co czyni nas „szczególnymi zwierzętami”, oraz że wykorzystują choreografię i język niewerbalny, aby tworzyć doświadczenia, które mogą zaskoczyć, naenergetyzować, a nawet zaniepokoić. Ten „niepokojący” element nie jest prowokacją dla samej prowokacji, lecz konsekwencją precyzyjnej konstrukcji wykonawczej: gdy ciało doprowadza się do granic wytrzymałości, widz zaczyna odczuwać własne granice.
ZPA podkreśla także sposób powstania przedstawienia: proces był kształtowany przez fazy pracy w Zagrzebiu, Svetvinčencie i Sassari, gdzie wykonawczynie i choreografowie spotykali się, budowali zaufanie i rozwijali przedstawienie. Taki proces – rozłożony na wiele środowisk – jest często kluczowy dla tańca współczesnego, ponieważ umożliwia intensywne warunki laboratoryjne, odejście od rutyny, ale także różne przestrzenne i kulturowe „wyzwalacze”, które wchodzą w ostateczny obraz sceniczny.
Wykonawczynie i język sceniczny, który „zadaje pytania”
Na scenie są Dora Brkarić, Lara Kapeloto, Iva Katarinčić, Silvija Musić i Linda Tarnovski. Krytyczna recepcja przedstawienia podkreśla jego „napięcie energetyczne” i sposób, w jaki wykonanie otwiera sezon bezpośrednimi pytaniami, kształtując stan zapytywania poprzez cielesność, spojrzenie i ruch zbiorowy. To ważny szczegół: taniec współczesny często odbierany jest poprzez ruch, ale tutaj wyraźnie podkreśla się także „spojrzenie” jako równoprawny składnik – jako środek komunikacji i nacisku, jako sposób, by wprowadzić publiczność w relację, a nie tylko w obserwację.
W takich ramach „Petricore” funkcjonuje jako przedstawienie, które nie wyczerpuje się w jednej emocji. W tym samym tchu można poczuć atrakcyjność konformizmu i radość wspólnoty, ale także tarcie różnorodności. Właśnie w tym tarciu znajduje się polityczny i społeczny potencjał przedstawienia: bez bezpośredniego pouczania, choreografia mówi o współczesnym życiu, w którym społeczność nie jest dana, lecz jest stale na nowo negocjowana.
Szerszy kontekst: dlaczego powtórki są ważne i co znaczą dla publiczności
Występy powtórkowe w dziedzinie tańca często niosą dodatkową wartość. Premiera to moment skoncentrowanej uwagi, ale powtórki to moment potwierdzenia: wskaźnik, że przedstawienie ma publiczność, że się o nim mówi, że jest zdolne komunikować także poza „premierową euforią”. W Zagrzebiu, gdzie oferta kulturalna jest gęsta i konkurencyjna, powrót tytułów w ZPC oznacza także, że instytucja dostrzega zainteresowanie i daje przestrzeń ciągłości.
Dla publiczności oznacza to także praktyczną korzyść: kto przegapił przedstawienie, otrzymuje nową szansę; kto je już widział, może je zobaczyć w innym nastroju i z innym skupieniem. A dla miasta, zwłaszcza w miesiącach zimowych, oznacza to żywą scenę wieczorną, która nie sprowadza się tylko do wielkich domów instytucjonalnych. Odwiedzający, którzy planują przyjazd z innych miast, często łączą występ z krótkim pobytem, więc jako logiczna opcja narzuca się nocleg na weekend w Zagrzebiu lub nocleg blisko ZPC, ponieważ sala znajduje się w samym centrum miasta.
Praktyczne informacje dla odwiedzających: lokalizacja, bilety i planowanie przyjazdu
Zagrzebskie Centrum Tańca znajduje się przy ulicy Ilica 10/1. Oficjalne strony ZPC kierują do zakupu biletów przy poszczególnych terminach, a także podają godziny pracy kasy (wtorek–sobota, 14:00–20:00). Ponieważ terminy „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” 22 i 23 stycznia oraz „Petricore” 18 i 19 lutego są jasno zdefiniowane czasowo, zaleca się planowanie przyjazdu z wyprzedzeniem, zwłaszcza dla publiczności przybywającej spoza Zagrzebia i chcącej zgrać transport, termin wieczorny i ewentualny powrót lub nocleg. W tym przypadku praktyczne są opcje takie jak nocleg w Zagrzebiu dla odwiedzających przedstawienia, szczególnie w szerszym centrum ze względu na łatwiejsze poruszanie się po występie.
Przy wszystkich różnicach w poetyce, wspólny dla tych dwóch tytułów jest nacisk na ciało jako nośnika „rzeczywistych” pytań: miłość, strata, przynależność, wspólnota, wytrzymałość, spojrzenie, dotyk, kolektyw. Właśnie dlatego styczniowe i lutowe powtórki nie działają jak zwykłe powtórzenie, lecz jak kontynuacja rozmowy, która już się rozpoczęła – na scenie i na widowni.
Źródła:
- Zagrzebskie Centrum Tańca – oficjalny harmonogram występów na styczeń 2026 (link)
- Zagrzebskie Centrum Tańca – oficjalna strona przedstawienia „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” z terminami, opisem i danymi o zespole autorskim (link)
- Zagrzebskie Centrum Tańca – oficjalna strona przedstawienia „Petricore” z terminami, opisem i danymi o zespole autorskim (link)
- Zagrzebski Zespół Tańca – oficjalna strona przedstawienia „Tam, gdzie idą wszystkie dusze” (link)
- Zagrzebski Zespół Tańca – oficjalna strona przedstawienia „Petricore” (link)
- Culturenet.hr – zapowiedź styczniowego programu Zagrzebskiego Centrum Tańca (link)
- Plesna scena – przegląd krytyczny Jasminy Fučkan na temat przedstawienia „Petricore” (link)