Cobolli bez walki w finale Roland Garrosa, Zverev czeka na szansę na pierwszy tytuł wielkoszlemowy
Flavio Cobolli awansował do finału Roland Garrosa 2026 po tym, jak Matteo Arnaldi z powodu choroby wirusowej musiał wycofać się z włoskiego półfinału w drabince singla mężczyzn. Według doniesień z turnieju w Paryżu Arnaldi nie zdołał dojść do siebie na tyle, by wyjść na kort Philippe-Chatrier, więc Cobolli bez rozegrania choćby punktu w półfinale osiągnął największy wynik w karierze. Finał zaplanowano na niedzielę, 7 czerwca, a według oficjalnego harmonogramu Roland-Garrosa początek nie jest przewidziany przed godziną 15 czasu lokalnego. Jego rywalem będzie Alexander Zverev, drugi rozstawiony turnieju, który we wcześniejszym półfinale pokonał Jakuba Menšika 7-5, 6-2, 3-6, 6-3. Taki rozwój wydarzeń przyniósł nietypowe zakończenie dnia półfinałowego: jeden finalista przeszedł przez trzy godziny gry, a drugi przez nagłe ogłoszenie o poddaniu meczu przez przeciwnika.
Arnaldi pozostał bez największego meczu w karierze
Arnaldi w piątek, 5 czerwca 2026 roku, miał rozegrać pierwszy półfinał wielkoszlemowy w karierze. ATP Tour po ćwierćfinałach ogłosiła, że 25-letni Włoch awansował do swojego pierwszego półfinału w największych turniejach po tym, jak jego rodak Matteo Berrettini poddał mecz ćwierćfinałowy przy prowadzeniu Arnaldiego 7-5, 5-2. Ten wynik był kontynuacją jego wyjątkowo wyczerpującej drogi przez paryski turniej, ponieważ do ćwierćfinału, według ATP, spędził na korcie 17 godzin i 42 minuty, najwięcej w przypadku awansu do najlepszej ósemki turnieju wielkoszlemowego odkąd takie dane są systematycznie śledzone od 1991 roku. W 1/8 finału przeciwko Francesowi Tiafoe rozegrał mecz trwający pięć godzin i 26 minut, a ATP opisała ten pojedynek jako jeden z największych zwrotów w jego dotychczasowej drodze w turnieju.
Zamiast nowego wielkiego występu Arnaldi musiał wycofać się z powodu choroby, która według dostępnych doniesień dopadła go w nocy przed półfinałem. The Guardian przytoczył jego wystąpienie wobec mediów, w którym powiedział, że zaczął wymiotować, miał gorączkę oraz że nie mógł normalnie jeść, pić ani się poruszać. W takich okolicznościach wyjście na kort w meczu do trzech wygranych setów nie byłoby ani realne, ani sportowo rozsądne. Wycofanie jest szczególnie trudne, ponieważ Arnaldi dotarł do półfinału po okresie kontuzji i spadku formy, a ATP podała, że na początku sezonu przegrał osiem z pierwszych dziesięciu meczów na wszystkich poziomach, zanim ponownie odnalazł rytm na mączce.
Cobolli w pierwszym finale wielkoszlemowym po wielkim paryskim wzlocie
Cobolli wszedł do finału jako dziesiąty rozstawiony i jako zawodnik, który dotarł do półfinału własną serią znaczących zwycięstw. ATP Tour poinformowała, że w ćwierćfinale pokonał czwartego rozstawionego Felixa Augera-Aliassime'a 4-6, 6-4, 6-4, 6-4, czym po raz pierwszy w karierze wywalczył półfinał Wielkiego Szlema. Był to jego pierwszy triumf nad graczem z czołowej dziesiątki w którymś z największych turniejów, a ATP po tym pojedynku podkreśliła, że Cobolli podniósł poziom gry w kluczowych momentach, zwłaszcza po przegranym pierwszym secie i zamknięciu dachu na korcie Philippe-Chatrier. Ten wynik sam w sobie już oznaczał przełom w karierze, a wycofanie Arnaldiego zmieniło go w finalistę Roland Garrosa.
Dla Cobollego taki rozwój wydarzeń jest jednocześnie sportowym przywilejem i emocjonalnie nietypową okolicznością. Do finału wchodzi bardziej wypoczęty niż Zverev, bez dodatkowego fizycznego zużycia w półfinale, ale też bez rytmu meczowego, który w normalnych warunkach dałby duży pojedynek półfinałowy. Według ATP przed półfinałem mówił, że chce „żyć chwilą” i nie obciążać się presją, a właśnie to będzie mu potrzebne w pierwszym finale o takiej randze. Do Paryża przyjechał po zmiennym początku sezonu, ale na nawierzchni ziemnej w stolicy Francji odnalazł stabilność, pewność w forhendzie i wystarczająco dużo spokoju, by przetrwać najbardziej wymagające fazy meczów. Teraz czeka go rywal, który już kilkukrotnie był o krok od tytułu wielkoszlemowego.
Zverev zatrzymał Menšika i wywalczył kolejny finał w Paryżu
Zverev w pierwszym męskim półfinale uzasadnił status faworyta przeciwko Jakubowi Menšikowi, 26. rozstawionemu i jednej z najprzyjemniejszych niespodzianek turnieju. Oficjalna strona Roland-Garrosa podaje, że mecz trwał trzy godziny i jedną minutę, a niemiecki tenisista zwyciężył 7-5, 6-2, 3-6, 6-3. Pierwsze dwa sety wygrał dzięki doświadczeniu, pewniejszemu serwisowi i lepszemu zarządzaniu ważnymi punktami, natomiast Menšik w trzecim secie podniósł intensywność i na krótko otworzył możliwość odwrócenia losów meczu. Zverev jednak w czwartym secie ustabilizował grę, odzyskał kontrolę nad wymianami i wywalczył swój drugi finał Roland Garrosa. Organizatorzy po meczu ogłosili, że tym zwycięstwem Zverev dotarł do czwartego finału wielkoszlemowego w karierze.
Niemiecki tenisista wcześniej przegrywał finały US Open 2020, Roland Garrosa 2024 i Australian Open 2025, co nadaje jego paryskiemu występowi dodatkową wagę. Roland-Garros w profilu zawodnika podaje, że Zverev jest wielokrotnym zwycięzcą turniejów Masters 1000, dwukrotnym triumfatorem ATP Finals i mistrzem olimpijskim w singlu, ale że tytułu wielkoszlemowego wciąż mu brakuje. W niedzielnym finale będzie miał nową szansę zamknąć najważniejszą lukę w karierze. Po zwycięstwie nad Menšikiem organizatorzy przekazali ocenę Zvereva, że młody Czech rozegrał znakomity turniej i że trzeci set pokazał, jak bardzo poziom meczu w Wielkim Szlemie może się zmienić. Zverev przy tym podkreślił, że liczy na jeszcze jeden wielki występ w finale.
Włoski tenis zyskał finalistę, ale stracił historyczny półfinał
Wycofanie Arnaldiego przerwało to, co miało być pierwszym całkowicie włoskim męskim półfinałem w turnieju wielkoszlemowym. ATP po ćwierćfinałowym zwycięstwie Cobollego przypomniała, że dwóch Włochów w półfinale wielkiego turnieju to rzadkie wydarzenie, i podała wcześniejsze przykłady z historii włoskiego tenisa, w tym Roland Garros 1960 i paryski turniej w 2025 roku. W tym sezonie ten kontekst zyskał nowy wymiar, ponieważ Cobolli, Arnaldi i Berrettini w końcowej fazie turnieju pokazali szerokość włoskiego męskiego tenisa, niezależnie od wyników Jannika Sinnera. Szczególnie znaczące jest to, że Cobolli i Arnaldi dotarli do końcowej fazy różnymi drogami: Cobolli jako rozstawiony zawodnik z rosnącym statusem, Arnaldi jako gracz wracający po problemach z kontuzją i kryzysie wyników.
Dla włoskiego tenisa finał mimo wszystko pozostaje wielką wiadomością, ponieważ Cobolli zagra o tytuł w turnieju, w którym ostatnim włoskim zwycięzcą wśród mężczyzn był Adriano Panatta w 1976 roku, co podkreśliła ATP w raporcie po ćwierćfinale. Mimo to historia wycofania Arnaldiego nadaje całemu rozstrzygnięciu inny ton. Sportowo rzecz biorąc, Cobolli zasłużenie znalazł się w końcowej fazie po serii zwycięstw i dobrym turnieju, ale droga do finału zakończyła się w sposób, którego nie życzył sobie żaden z uczestników. Arnaldi pozostał bez okazji do największego meczu w karierze, publiczność bez włoskich derbów na największej scenie, a turniej bez półfinału, który miał silny ładunek rywalizacyjny i narodowy.
Co czeka Cobollego w finale przeciwko Zverevowi
Finał Cobollego i Zvereva przynosi zderzenie różnych doświadczeń. Cobolli po raz pierwszy zagra mecz o trofeum wielkoszlemowe, podczas gdy Zverev wchodzi do czwartego finału w największych turniejach i drugiego finału w Paryżu. Niemiecki tenisista ma doświadczenie długich końcówek, stabilny serwis i jeden z najmocniejszych bekhendów w męskim tenisie, natomiast Cobolli w Paryżu pokazał, że potrafi przejmować inicjatywę forhendem i grać wystarczająco cierpliwie na mączce. Aspekt fizyczny może być ważny, ponieważ Zverev ma za sobą rozegrany półfinał w czterech setach, podczas gdy Cobolli wchodzi w końcową fazę bez dodatkowego meczu od piątkowego wieczoru. Z drugiej strony finał Wielkiego Szlema często wymaga nie tylko świeżości, lecz także zdolności natychmiastowego wejścia w rytm najwyższej intensywności, co dla zawodnika, który przeszedł półfinał walkowerem, może być szczególnym wyzwaniem.
Według oficjalnego harmonogramu Roland-Garrosa finał mężczyzn będzie częścią ostatniego dnia turnieju, 7 czerwca, po tym jak główna drabinka rozpoczęła się 24 maja. Będzie to finał, w którym jeden zawodnik po raz pierwszy podniesie trofeum wielkoszlemowe. Dla Zvereva zwycięstwo oznaczałoby ostateczne potwierdzenie kariery, która długo była naznaczona wielkimi tytułami poza poziomem Wielkiego Szlema i bolesnymi porażkami w finałach największych turniejów. Dla Cobollego tytuł byłby jednym z najbardziej zaskakujących i najważniejszych kroków naprzód w nowszej historii włoskiego tenisa, szczególnie dlatego, że zdobyłby go w sezonie, w którym jego status wśród najlepszych zaczął się poważnie umacniać. Po dramatycznym i nietypowym dniu półfinałowym Roland Garros wyłoni zwycięzcę w pojedynku graczy, którzy dochodzą do finału z zupełnie różnymi historiami.
Źródła:
- Roland-Garros / Fédération française de tennis – oficjalny wynik półfinału Zverev - Menšik i raport o awansie Zvereva do finału (link)
- Roland-Garros / Fédération française de tennis – oficjalny harmonogram turnieju i termin finału mężczyzn 7 czerwca 2026 roku (link)
- ATP Tour – wyniki ćwierćfinałów i dane o awansie Cobollego i Arnaldiego do półfinału (link)
- ATP Tour – raport o zwycięstwie Cobollego nad Felixem Augerem-Aliassime'em i kontekście włoskiego półfinału (link)
- ATP Tour – raport o drodze Arnaldiego do pierwszego półfinału wielkoszlemowego i poddaniu meczu przez Berrettiniego w ćwierćfinale (link)
- The Guardian – relacja na żywo o wycofaniu Arnaldiego z powodu choroby wirusowej i jego wypowiedziach na temat objawów (link)