IWF przetestowała w Lozannie nowy format 2×2: inauguracyjne zawody wygrała para uchodźców Mora i Keshavarz
Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (IWF) przetestowała 29 sierpnia 2026 roku w Lozannie nowy 2×2 Mixed Team Event, eksperymentalny format, w którym kobieta i mężczyzna startują jako jedna drużyna w krótkich pojedynkach eliminacyjnych. W rywalizacji ośmiu zespołów zwyciężyli Ramiro Mora i Fatemah Keshavarz z IWF Refugee Team, którzy w finale okazali się lepsi od reprezentantów Rumunii. Według relacji Inside the Games zawody zakończyły się po nieco ponad dwóch godzinach, a każdy pojedynczy pojedynek zaprojektowano tak, aby połączyć klasyczne konkurencje rwania i podrzutu z presją czasu, taktycznym doborem ciężarów oraz wspólną punktacją. IWF na razie nie przedstawia 2×2 jako zastępstwa dla standardowego modelu zawodów, lecz jako eksperyment mający sprawdzić, czy podnoszenie ciężarów może zyskać krótszy, bardziej dynamiczny i łatwiejszy do zrozumienia dla publiczności format drużynowy. Pozytywne reakcje zawodników, trenerów i działaczy sportowych w Lozannie otworzyły więc przestrzeń do dalszego testowania tej koncepcji.
Osiem drużyn i system eliminacyjny w nieco ponad dwie godziny
Według dostępnej relacji z wydarzenia w Lozannie wystąpiły dwie drużyny ze Szwajcarii, dwie z Niemiec, dwie z Francji, jedna z Rumunii oraz IWF Refugee Team. Program rozpoczął się od pojedynków ćwierćfinałowych, następnie rozegrano półfinały, a całość zakończyły spotkanie o trzecie miejsce i finał. Łącznie odbyło się osiem bezpośrednich pojedynków, co nadało całemu wydarzeniu rytm wyraźnie różniący się od typowych zawodów, podczas których większa liczba sportowców kolejno wychodzi na pomost w obrębie jednej kategorii wagowej. W nowym modelu każdy zespół składa się z jednej zawodniczki i jednego zawodnika, a ich osiągnięcia łączą się we wspólny wynik. Taka struktura oznacza, że pojedyncza próba nie decyduje wyłącznie o indywidualnej pozycji sportowca, lecz bezpośrednio zmienia sytuację całej pary.
IWF zaprojektowała zawody jako serię krótkich spotkań, w których drużyny miały trzy próby w rwaniu i trzy próby w podrzucie. Po przedstawieniu pary i wyborze ciężarów początkowych następowała pięciominutowa faza rwania, potem dwuminutowa przerwa i kolejne pięć minut na podrzut, podaje Inside the Games. Dzięki tak ułożonemu harmonogramowi pojedynek można było rozstrzygnąć w nieco ponad kwadrans, bez długich przerw i oczekiwania charakterystycznego dla większych mistrzostw. Czas stał się przy tym integralną częścią taktyki: zawodnicy i trenerzy musieli decydować, kiedy zgłosić większy ciężar, jakie ryzyko zaakceptować i jak szybko reagować na wynik rywalizującej pary. IWF wskazała właśnie połączenie szybkości, strategii i odpowiedzialności drużynowej jako najważniejszą różnicę w porównaniu z tradycyjnym sposobem rywalizacji.
GAMX umożliwił wspólne punktowanie kobiet i mężczyzn
Kluczowym elementem technicznym nowego formatu był system punktowy GAMX, który IWF wprowadziła w kwietniu 2026 roku jako oficjalny system punktacji obok istniejących Robi Points. Według wyjaśnienia federacji GAMX opracowano po to, aby wyniki zawodników o różnej masie ciała i różnej płci można było porównywać na wspólnej skali statystycznej. Model opracowała profesor Marianne Huebner z Michigan State University na podstawie recenzowanego naukowo podejścia oraz danych z dużych międzynarodowych zawodów. System osobno ocenia wynik w rwaniu, podrzucie i dwuboju oraz uwzględnia masę ciała sportowca, dlatego taka sama liczba podniesionych kilogramów nie daje automatycznie takiej samej liczby punktów wszystkim zawodnikom. Właśnie możliwość takiego porównania była istotna dla koncepcji 2×2, ponieważ pozwala, aby wyniki kobiety i mężczyzny na równych zasadach składały się na wspólny rezultat zespołu.
Praca naukowa Marianne Huebner i Tima Cole'a, opublikowana w Journal of Sports Sciences, opisuje model, który po korekcie uwzględniającej masę ciała przelicza wyniki mężczyzn i kobiet na tę samą skalę punktową. Autorzy wskazują, że GAMX może być szczególnie przydatny w mieszanych zawodach drużynowych właśnie dlatego, że pozwala uniknąć prostego sumowania bezwzględnej liczby podniesionych kilogramów, co w takim formacie byłoby niekorzystne dla lżejszych kategorii i wyników kobiet. Podczas oficjalnej prezentacji systemu IWF również podkreśliła, że GAMX wspiera innowacyjne formaty, w których obie płcie wnoszą wkład do tego samego wyniku drużyny. W ten sposób nowy system stał się czymś więcej niż statystycznym dodatkiem: w Lozannie pełnił funkcję infrastruktury, bez której porównywalne i przejrzyste mieszane punktowanie byłoby znacznie trudniejsze do przeprowadzenia. Jego praktyczna wartość jest szczególnie widoczna w pojedynkach, w których jedna nieudana lub udana próba może w krótkim czasie zmienić układ punktów.
Taktyka nie jest już tylko kwestią największego możliwego ciężaru
W klasycznym podnoszeniu ciężarów wybór ciężaru już jest jednym z najważniejszych elementów strategii startowej, lecz format 2×2 dodaje do tej decyzji ograniczenie czasowe i konieczność ciągłego śledzenia wspólnego wyniku. W Lozannie nie decydowano więc wyłącznie o tym, ile zawodnik jest w stanie podnieść, lecz także o tym, kiedy opłaca się spróbować większego ciężaru oraz czy bezpieczniejsza próba jest więcej warta niż ryzykowny atak na większą liczbę punktów. Ponieważ GAMX przelicza udane próby na punkty dostosowane do masy ciała i płci, trener może rozważać, który członek pary w danej konkurencji daje zespołowi większą względną korzyść. Według opisu eksperymentalnych zawodów właśnie wybór między rwaniem a podrzutem dla członków pary stanowił część taktycznej warstwy nowej koncepcji. W praktyce oznacza to, że zestawienie drużyny zależy nie tylko od ogólnej siły, lecz także od konkretnych cech zawodników, stabilności prób, szybkości regeneracji i zdolności podejmowania decyzji pod presją.
Takie podejście zmienia również sposób, w jaki publiczność śledzi zawody. Zamiast czekać na zakończenie całej grupy i późniejsze obliczenie klasyfikacji, wynik rozwija się poprzez bezpośrednią rywalizację dwóch drużyn. Każda udana próba natychmiast zyskuje szerszy kontekst, ponieważ może zmniejszyć lub zwiększyć stratę punktową, natomiast nieudana próba otwiera szansę rywalom. System eliminacyjny dodatkowo upraszcza podstawowe pytanie z punktu widzenia widza: zwycięzca pojedynku przechodzi dalej, a przegrany odpada. IWF próbuje w ten sposób zachować techniczny rdzeń sportu, rwanie i podrzut, a jednocześnie dodać dramaturgię znaną z innych dyscyplin opartych na bezpośrednich pojedynkach pucharowych. Czy taki model na dłuższą metę przyciągnie nową publiczność, dopiero trzeba ustalić, jednak test w Lozannie dał federacji pierwszy konkretny materiał do oceny.
Mora i Keshavarz odnieśli pierwsze zwycięstwo IWF Refugee Team w nowym formacie
Najwięcej uwagi przyciągnął rezultat IWF Refugee Team. Ramiro Mora i Fatemah Keshavarz przeszli eliminacyjną część zawodów i w finale pokonali rumuńską parę, dzięki czemu zostali pierwszymi zwycięzcami 2×2 Mixed Team Event. Dostępna relacja nie podaje pełnych wyników punktowych wszystkich pojedynków, dlatego końcowe różnice i szczegółowy przebieg każdej próby nie zostały publicznie potwierdzone. Samo zwycięstwo ma jednak dodatkową symbolikę, ponieważ odniosła je drużyna utworzona w ramach programu IWF dla sportowców uchodźców, a nie reprezentacja narodowa. Federacja uruchomiła swój pierwszy Refugee Team w 2023 roku, a do 2026 roku program stał się bardziej stałym elementem międzynarodowego kalendarza oraz działań rozwojowych.
W czerwcu 2026 roku IWF ogłosiła, że jej drużynę uchodźców na ten sezon tworzą Ramiro Mora, Clémentine Noumbissi i Fatemah Keshavarz, wszyscy mieszkający w Wielkiej Brytanii i uczestniczący w programie stypendialnym Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego dla sportowców uchodźców. Mora, urodzony na Kubie w 1997 roku, ma już doświadczenie z największej sportowej sceny: podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu w 2024 roku reprezentował Olimpijską Drużynę Uchodźców i zajął siódme miejsce w męskiej kategorii do 102 kilogramów z wynikiem łącznym 376 kilogramów. IWF podaje również, że podczas Mistrzostw Świata 2024 w Manamie był dziesiąty w kategorii do 96 kilogramów, natomiast w 2025 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Førde. Jego doświadczenie z dużych zawodów w formacie 2×2 zyskało inną rolę, ponieważ po raz pierwszy wynik był bezpośrednio dzielony z partnerką w pojedynku eliminacyjnym.
Fatemah Keshavarz, urodzona w 2004 roku, jest nowszą członkinią IWF Refugee Team. Według danych federacji reprezentowała Iran do 2024 roku, a do jej ważniejszych wyników należą tytuł juniorskiej mistrzyni Azji w 2023 roku, srebrny medal seniorskich Mistrzostw Azji w tym samym roku oraz ósme miejsce na Mistrzostwach Świata Juniorów 2024 w kategorii do 71 kilogramów. IWF włączyła Keshavarz do drużyny uchodźców na 2026 rok razem z Morą i Noumbissi oraz zapowiedziała ich udział w Mistrzostwach Świata w Ningbo w Chinach, które zgodnie z kalendarzem federacji mają się odbyć od 27 października do 8 listopada 2026 roku. Zwycięstwo w Lozannie nie było więc jedynie odosobnionym epizodem pokazowym, lecz także częścią ich sezonu startowego przed największym wydarzeniem IWF w tym roku. Dla Keshavarz format 2×2 oznaczał również możliwość rywalizacji w systemie, w którym jej wynik nie jest oddzielony w osobnej konkurencji kobiet, lecz wchodzi do tego samego drużynowego rozrachunku co wynik partnera.
Lozanna nie jest pierwszą próbą IWF z mieszanymi drużynami
Choć wydarzenie z sierpnia 2026 roku było premierą konkretnej koncepcji 2×2, idea mieszanych par w podnoszeniu ciężarów nie jest dla IWF całkowicie nowa. Już 23 kwietnia 2022 roku federacja zorganizowała w Lozannie pierwsze zawody Street Weightlifting, również z drużynami składającymi się z jednej kobiety i jednego mężczyzny. Wystąpiło wtedy siedem zespołów, a wyniki z powodu różnych kategorii wagowych przeliczano według punktów Robi. IWF przedstawiała to wydarzenie jako sposób na wyjście poza tradycyjne hale i przybliżenie sportu publiczności w przestrzeni miejskiej. W późniejszym podsumowaniu federacja wskazywała, że mieszane drużyny i zawody poza standardowymi arenami są częścią działań zmierzających do opracowania nowych modeli prezentacji podnoszenia ciężarów.
Różnica między projektem z 2022 roku a obecnym testem 2×2 nie sprowadza się wyłącznie do nazwy. Nowy format w Lozannie jest znacznie mocniej oparty na bezpośrednich pojedynkach eliminacyjnych, krótkich ramach czasowych oraz punktacji GAMX, opracowanej właśnie do porównywania wyników sportowców o różnej masie ciała i płci na wspólnej skali. Ponadto test z 2026 roku odbywał się w obecności wysokich rangą działaczy IWF oraz gości z szerszego ruchu olimpijskiego, co pokazuje, że federacja chce ocenić koncepcję zarówno z perspektywy organizacyjnej, jak i sposobu prezentacji. Według Inside the Games w wydarzeniu uczestniczyli prezydent IWF Mohammed Jalood, sekretarz generalny José Quiñones, pierwsza wiceprezydent Ursula Papandrea, wiceprezydent Astrit Hasani oraz członkowie Zarządu Wykonawczego Pyrros Dimas, Florian Sperl i Forrester Osei. Wśród gości znaleźli się także dyrektor sportowy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego Pierre Ducrey oraz prezydent Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego Petra Sörling.
Format wpisuje się w długoterminową strategię IWF
Eksperyment z zawodami 2×2 nie jest oderwany od szerszej strategii Międzynarodowej Federacji Podnoszenia Ciężarów. W Planie Strategicznym IWF na lata 2024-2032, jednogłośnie zatwierdzonym przez Kongres federacji w 2023 roku, wśród priorytetów znajduje się rozwój wydarzeń oraz poszukiwanie nowych możliwości poza tradycyjnym sposobem prezentacji sportu. Sam model GAMX jest w literaturze naukowej bezpośrednio łączony z możliwością rozwoju mieszanych zawodów drużynowych oraz wydarzeń w nietradycyjnych lokalizacjach. Lozanna stała się więc miejscem, w którym spotkały się dwa kierunki rozwoju: nowy matematyczny system punktacji i potrzeba formatu, który może być krótszy, drużynowy i lepiej dostosowany do bezpośredniego śledzenia.
Forrester Osei, przewodniczący Komisji Zawodniczej IWF i członek Zarządu Wykonawczego, podczas otwarcia powiązał nowy pomysł z rozwojem kobiecego podnoszenia ciężarów, podaje Inside the Games. Istotą formatu 2×2 nie jest to, że kobiety i mężczyźni jedynie startują w tym samym programie, lecz że wspólnie ponoszą odpowiedzialność za jeden wynik. To ważna różnica w porównaniu z typową strukturą dużych mistrzostw, podczas których kategorie są ściśle rozdzielone według płci i masy ciała. W eksperymentalnej parze oboje zawodnicy są od siebie zależni, a błąd taktyczny lub udana próba jednego z nich natychmiast zmienia położenie drugiego. Właśnie ta współzależność może stać się najbardziej rozpoznawalnym elementem formatu, jeżeli IWF zdecyduje się kontynuować jego rozwój.
Wsparcie ze środowiska olimpijskiego, ale bez decyzji o oficjalnym statusie
Według relacji z Lozanny dyrektor sportowy MKOl Pierre Ducrey pozytywnie ocenił inicjatywę i stwierdził, że IWF zmierza we właściwym kierunku, proponując mieszaną rywalizację. Taka reakcja jest ważna w kontekście szerzej rozumianego sportu olimpijskiego, w którym mieszane konkurencje w ostatnich latach zyskały większą widoczność, jednak sama w sobie nie oznacza, że 2×2 stanie się dyscypliną olimpijską lub częścią standardowego programu mistrzostw świata. IWF nie ogłosiła decyzji w sprawie oficjalnego statusu sportowego formatu ani nie potwierdziła terminu, w którym eksperyment mógłby wejść do regularnego kalendarza. Obecnie federacja określa go jako projekt pokazowy i rozwojowy. Każda ewentualna zmiana oficjalnych przepisów, systemu kwalifikacji lub programu dużych mistrzostw wymagałaby dodatkowych decyzji właściwych organów.
Pozytywne reakcje sportowców i trenerów dają jednak federacji powód do kontynuowania testów. Według IWF uczestnicy opisywali format jako ekscytujący, innowacyjny i interesujący taktycznie, a krótki czas trwania pojedynków pozwalał utrzymać nieprzerwany rytm rywalizacji. Dla organizatorów potencjalną zaletą jest również to, że cały turniej z udziałem ośmiu drużyn można zakończyć w czasie znacznie krótszym niż typowy program większych międzynarodowych zawodów. Z drugiej strony kolejne testy będą musiały wykazać, na ile format jest sprawiedliwy przy różnych kombinacjach masy ciała, jak publiczność rozumie punkty GAMX, w jakim stopniu presja czasu wpływa na techniczne wykonanie oraz czy model można ustandaryzować na potrzeby większych zawodów. Bez odpowiedzi na te pytania 2×2 pozostaje interesującym eksperymentem, a nie gotową alternatywą dla istniejącego systemu.
Źródła:
- Inside the Games - relacja z premierowego IWF 2×2 Mixed Team Event w Lozannie, format zawodów, skład stawki, wynik finału i reakcje działaczy (link)
- International Weightlifting Federation - oficjalny komunikat o wprowadzeniu systemu punktowego GAMX i jego zastosowaniu w mieszanych formatach drużynowych (link)
- International Weightlifting Federation - oficjalny komunikat o składzie IWF Refugee Team na 2026 rok oraz dane o Ramiro Morze, Fatemah Keshavarz i programie dla sportowców uchodźców (link)
- International Weightlifting Federation - relacja z pierwszych zawodów Street Weightlifting w Lozannie w 2022 roku i wcześniejsze wykorzystanie mieszanych par (link)
- Journal of Sports Sciences / Taylor and Francis - praca naukowa Marianne Huebner i Tima Cole'a dotycząca modelu GAMX do porównywania wyników według masy ciała i płci (link)
- International Weightlifting Federation - Plan Strategiczny IWF 2024-2032 oraz rozwój nowych modeli zawodów i prezentacji sportu (link)