Lewis Moody ukończył 500-milową jazdę w walce z MND i przyniósł mocne przesłanie do Twickenham
Lewis Moody, były kapitan reprezentacji Anglii w rugby i członek drużyny, która w 2003 roku zdobyła mistrzostwo świata, 20 czerwca 2026 roku ukończył wyjątkowo emocjonalną charytatywną trasę rowerową o długości 500 mil, czyli około 805 kilometrów, z Newcastle do Twickenham. Wyzwanie zakończyło się przyjazdem na Allianz Stadium w Twickenham przed finałem Gallagher PREM, co nadało końcówce angielskiego sezonu klubowego silny humanitarny ton. Według danych organizatorów i fundacji My Name’5 Doddie Foundation przejazd rozpoczęto, aby zebrać pieniądze na badania nad chorobą neuronu ruchowego i dodatkowo zwiększyć świadomość życia z tą postępującą chorobą neurologiczną. Moody w zeszłym roku publicznie ogłosił, że zdiagnozowano u niego ALS, czyli chorobę neuronu ruchowego, a od tego czasu coraz bardziej kieruje swój sportowy autorytet ku zbieraniu funduszy i jednoczeniu społeczności wokół badań nad MND. Przyjazd do Twickenham nie był więc tylko zakończeniem fizycznego wyzwania, lecz także publicznym momentem solidarności z chorymi, ich rodzinami i badaczami poszukującymi skuteczniejszych terapii.
Droga z Newcastle do Twickenham
Charytatywna jazda, przedstawiona jako Lewis Moody XV Cycle Challenge, rozpoczęła się 14 czerwca w Newcastle, a zakończyła 20 czerwca, w dniu finału Gallagher PREM. Według komunikatu My Name’5 Doddie Foundation Moody przewodził grupie nazwanej “The Lewis XV”, złożonej z byłych kolegów z drużyny, przyjaciół, członków rodziny i znanych postaci ze świata rugby. Trasa miała również wartość symboliczną, ponieważ łączyła miejsca związane z życiem i karierą Moody’ego, wśród nich Oakham School, Leicester Tigers, Bath i Bracknell, jego pierwszy klub. TNT Sports przed finałem podał, że droga prowadziła także przez Ripon, Worcester i inne społeczności, w których organizowano spotkania, zajęcia szkolne, wizyty w klubach i zbiórki darowizn. W ten sposób przejazd przerodził się w ruchomą serię wydarzeń publicznych, a nie tylko w sportowe przedsięwzięcie zamkniętej grupy rowerzystów.
Finał w Twickenham miał dodatkową symbolikę, ponieważ Moody wraz z ekipą miał dostarczyć piłkę na finał Gallagher PREM. Według oficjalnych informacji PREM Rugby finał 20 czerwca 2026 roku był zaplanowany na Allianz Stadium w Twickenham, a zgodnie z oficjalnym terminarzem w finale znaleźli się Northampton Saints i Exeter Chiefs. Przyjazd Moody’ego połączył więc elitarny klubowy rugby z kampanią humanitarną, której celem było zwrócenie uwagi na MND w momencie, gdy sport miał dużą publiczność. Takie połączenie wielkiego wydarzenia sportowego i osobistej historii byłego reprezentanta dodatkowo podkreśliło sposób, w jaki społeczność rugby w ostatnich latach angażuje się w kampanie na rzecz badań nad tą chorobą. Według Press Association Moody podczas wyzwania podkreślał, że chce “wzmocnić hałas” wokół MND i kontynuować pracę rozpoczętą przed nim przez innych wybitnych sportowców i filantropów.
Emocje, które naznaczyły każdą część wyzwania
Moody podczas jazdy kilkakrotnie mówił o emocjonalnym ciężarze wyzwania. Według relacji Press Association po piątym etapie w Bath opisał jazdę jako okres fizycznego bólu, ale także jako “emocjonalną falę przypływu”, podkreślając, że ciężar, który niesie, postrzega jako uprzywilejowany, ponieważ pozwala mu pomagać innym. Z wypowiedzi po etapach jasno wynikało, że dotykały go nie tylko kilometry, zmęczenie i ból w siodle, lecz także spotkania z ludźmi, którzy chorują na MND albo stracili członków rodzin z powodu tej choroby. Właśnie te spotkania zmieniły wyzwanie w publiczne świadectwo o chorobie, która często postępuje szybko i zmienia codzienne życie chorych oraz ich najbliższych. W tym kontekście przyjazd Moody’ego do Twickenham został odebrany jako moment, w którym osobista wrażliwość spotkała się ze zbiorowym wsparciem.
Jeden z najbardziej emocjonalnych momentów wydarzył się wcześniej w tygodniu w Oakham, gdzie Moody wrócił do szkoły, w której rozpoczęła się jego droga w rugby. My Name’5 Doddie Foundation poinformowała, że powitały go tam setki uczniów, rodziców, nauczycieli i członków lokalnej społeczności. Szkoła na jego cześć przemianowała swoje znane boisko Doncaster Close 1st XV na LM7: The Lewis Moody Pitch, co było mocnym symbolem szacunku dla jego kariery i obecnej kampanii. Jego córka chrzestna Renee Lloyd, córka byłego kolegi Moody’ego z drużyny Leona Lloyda, wygłosiła emocjonalne przemówienie, które dodatkowo naznaczyło ten powrót. Według relacji z wydarzenia to właśnie Oakham pokazało, jak bardzo historia Moody’ego wyrosła poza sportową biografię i stała się przesłaniem o przyjaźni, wdzięczności i wytrwałości.
Społeczność rugby zgromadziła się wokół Moody’ego
Moody nie jechał sam. Według Press Association od początku trasy dołączyli do niego Kathy Weir i jej syn Hamish, rodzina zmarłego reprezentanta Szkocji Doddie’ego Weira, którego imię i dziedzictwo znajdują się w centrum fundacji My Name’5 Doddie. U boku Moody’ego byli także jego żona Annie oraz synowie Dylan i Ethan, co nadało wyzwaniu wyraźnie osobisty wymiar. Byli reprezentanci Anglii Martin Johnson i Martin Corry znaleźli się wśród tych, którzy towarzyszyli mu w drodze, a jako część szerszego wsparcia wymieniano również Kenny’ego Logana, Geordana Murphy’ego, Louisa Deacona i Joego Worsleya. Taka grupa nadała przejazdowi charakter wspólnej odpowiedzi rugby na chorobę, która w ostatnich latach głęboko dotknęła społeczność sportową.
Znaczenie tego wsparcia jest jasne także ze względu na szerszy kontekst MND w brytyjskim i międzynarodowym rugby. Doddie Weir, były reprezentant Szkocji, zmarł w 2022 roku po życiu z MND, a jego fundacja według relacji zebrała ponad 23,5 miliona funtów na badania i programy związane z chorobą. Rob Burrow, dawna gwiazda rugby league, zmarł w 2024 roku po wieloletniej walce z MND, natomiast jego przyjaciel Kevin Sinfield poprowadził na jego cześć serię wyjątkowo widocznych wyzwań charytatywnych. Moody przejął w tym szeregu nową publiczną rolę, nie jako ktoś, kto chce zwrócić uwagę wyłącznie na siebie, lecz jako osoba, która wykorzystuje swoje doświadczenie do wzmacniania istniejącego ruchu. Według Press Association do czwartku przed zakończeniem jazdy Lewis Moody XV Ride zebrał ponad 350.000 funtów, a oczekiwano, że kwota będzie nadal rosła po finale w Twickenham.
Diagnoza, która zmieniła publiczną rolę byłego kapitana
Moody publicznie ogłosił swoją diagnozę w październiku 2025 roku, po tym jak chorobę zdiagnozowano u niego w poprzednim miesiącu. Sky Sports i Sky News przekazały wówczas jego wiadomość, w której stwierdził, że chodzi o ALS, znany także jako choroba neuronu ruchowego, oraz że informacja była wielkim szokiem dla niego i jego rodziny. W tych samych komunikatach podkreślił, że czuje się dobrze, że koncentruje się na pozytywnym podejściu i że chce mierzyć się z nadchodzącymi zmianami wtedy, gdy będą się pojawiać. To ogłoszenie odbiło się szerokim echem, ponieważ Moody jest w rugby znany jako zawodnik o wyjątkowej energii, były kapitan Anglii i jeden z rozpoznawalnych członków pokolenia, które zdobyło mistrzostwo świata w 2003 roku. Po zakończeniu kariery zawodowej w 2012 roku był już aktywny w działalności charytatywnej, a nowa kampania na rzecz MND nawiązała do jego wcześniejszej skłonności do publicznego działania poza boiskiem sportowym.
W zapowiedzi przejazdu My Name’5 Doddie Foundation podała, że Moody widzi wyzwanie jako sposób, by działać, dopóki jeszcze może fizycznie uczestniczyć w takim przedsięwzięciu. Ta wiadomość nadała dodatkową wagę decyzji o wyruszeniu w siedmiodniową, 500-milową jazdę. W sensie sportowym trasa przypominała elementy wytrzymałości, dyscypliny i wsparcia zespołowego, które naznaczyły karierę zawodniczą Moody’ego. W sensie humanitarnym stała się wezwaniem do inwestowania w badania naukowe i rozwój skuteczniejszych terapii. Wypowiedź Moody’ego, że czuje się tak, jakby przejął pałeczkę od Weira, Burrowa i Sinfielda, pokazuje, że widzi to wyzwanie jako część ciągłości, a nie jako jednorazowe wydarzenie.
Czym jest choroba neuronu ruchowego
Choroba neuronu ruchowego to zbiorcza nazwa grupy chorób neurologicznych, które stopniowo uszkadzają komórki nerwowe odpowiedzialne za wysyłanie sygnałów z mózgu i rdzenia kręgowego do mięśni. Według NHS MND powoduje osłabienie mięśni, które pogarsza się w ciągu miesięcy lub lat, najczęściej skraca życie i obecnie nie ma leku, który by ją wyleczył. Objawy różnią się u poszczególnych osób, ale mogą obejmować osłabienie rąk i nóg, skurcze, drżenia mięśni, problemy z mówieniem, połykaniem, poruszaniem się i oddychaniem. MND Association podaje, że choroba może wpływać na mobilność, komunikację, odżywianie i oddychanie, podczas gdy wzrok, słuch i dotyk zwykle nie są bezpośrednio dotknięte. Chociaż choroby nie można zatrzymać ani odwrócić, dostępne terapie, leki, pomoce i opieka wielodyscyplinarna mogą pomóc w zarządzaniu objawami i zachowaniu jakości życia.
Dla opinii publicznej związanej ze sportem MND jest szczególnie widoczna z powodu szeregu znanych przypadków wśród byłych sportowców, ale źródła eksperckie podkreślają, że choroba jest złożona i nie można jej sprowadzić do jednego wyjaśnienia. NHS podaje, że przyczyny u większości chorych nie są do końca jasne i uważa się, że rolę może odgrywać kombinacja czynników genetycznych i innych. W przypadku Moody’ego publiczny fokus nie jest położony na proste wnioski, lecz na potrzebę badań, wcześniejszego rozpoznawania objawów, lepszej opieki i finansowania projektów, które mogą przyspieszyć rozwój terapii. Właśnie dlatego przesłania z przejazdu nie były skierowane tylko do miłośników rugby. Zwracały się do wszystkich, którzy śledzą historie o rzadkich i ciężkich chorobach, postępie naukowym i roli osób publicznych w zbieraniu funduszy.
Dlaczego Twickenham było mocnym punktem końcowym
Twickenham jest dla angielskiego i światowego rugby jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc, dlatego zakończenie jazdy w dniu finału Gallagher PREM miało szczególny oddźwięk. Według oficjalnych danych PREM Rugby finał 2026 odbywa się 20 czerwca na Allianz Stadium jako kulminacja sezonu klubowego. Wejście Moody’ego w tę przestrzeń, po siedmiu dniach jazdy i setkach mil, symbolicznie połączyło jego zawodniczą przeszłość z nową publiczną misją. Dla kibiców było to przypomnienie, że zawody sportowe mogą być także platformą dla szerszych przesłań społecznych. Dla osób chorych na MND i ich rodzin ten moment miał dodatkową wartość, ponieważ choroba została postawiona w centrum uwagi podczas jednego z najchętniej oglądanych dni rugby w Anglii.
Kampania na tym się nie kończy. My Name’5 Doddie Foundation podkreśla, że jej długoterminową wizją jest świat bez MND, a darowizny kieruje na badania, które powinny przyspieszyć rozwój skuteczniejszych metod leczenia. Moody w wypowiedziach podczas wyzwania mówił, że wierzy, iż skuteczniejsze terapie są osiągalne, ale że potrzebne są do nich środki, projekty badawcze i publiczne wsparcie. Jego jazda zostawia więc podwójne przesłanie: osobiste, ponieważ pokazuje, jak jeden sportowiec radzi sobie z trudną diagnozą, i publiczne, ponieważ przypomina, że postęp w leczeniu zależy od długotrwałych inwestycji. W Twickenham 20 czerwca 2026 roku zakończyła się jedna jazda, ale jednocześnie kontynuowana była walka, którą Moody, fundacja i szersza społeczność rugby chcą uczynić głośniejszą i skuteczniejszą.
Źródła:
- My Name’5 Doddie Foundation – zapowiedź charytatywnej jazdy Lewisa Moody’ego z Newcastle do Twickenham i cele kampanii na rzecz MND (link)
- My Name’5 Doddie Foundation – relacja z emocjonalnego powitania w Oakham School podczas trzeciego dnia wyzwania (link)
- TNT Sports – relacja z Lewis Moody XV Cycle Challenge, trasy i finału w Twickenham (link)
- Press Association / Anglo Celt – wypowiedzi Lewisa Moody’ego, dane o uczestnikach, zebranych środkach i kontekście finału Gallagher PREM (link)
- PREM Rugby – oficjalne informacje o finale Gallagher PREM 2026 na Allianz Stadium w Twickenham (link)
- Sky News – publiczne ogłoszenie diagnozy Lewisa Moody’ego i reakcje po potwierdzeniu choroby neuronu ruchowego (link)
- NHS – informacje medyczne o chorobie neuronu ruchowego, objawach, diagnostyce i leczeniu (link)
- MND Association – wyjaśnienie choroby neuronu ruchowego, wpływu na codzienne życie i dostępnego wsparcia (link)