Alanis Morissette pozwała byłą menedżerkę trasy w związku z domniemaną kampanią szantażu powiązaną z narkotykami
Alanis Morissette 1 września 2026 roku złożyła federalny pozew przeciwko swojej byłej tymczasowej menedżerce trasy Keren Urinov, twierdząc, że po wspólnej trasie koncertowej w 2025 roku była poddawana naciskom i groźbom, które miały zmusić ją do długoterminowej relacji biznesowej oraz znacznego zobowiązania finansowego. Pozew został złożony w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Centralnego Dystryktu Kalifornii, Wydział Zachodni, a Morissette wskazuje w nim trzy podstawy prawne: wymuszenie cywilne, oszustwo oraz niedbałe wprowadzenie w błąd. Według pisma sądowego centralna część sporu dotyczy torby, którą brytyjscy funkcjonariusze graniczni wytypowali do kontroli w lipcu 2025 roku i w której, zgodnie z twierdzeniami zawartymi w pozwie, znaleziono marihuanę i ksylazynę. Morissette twierdzi, że Urinov przyznała wówczas, iż torba i jej zawartość należą do niej, lecz po zakończeniu trasy zmieniła podejście i rzekomo zagroziła, że powiąże piosenkarkę z narkotykami, jeśli ta nie zaakceptuje szeregu żądań. Urinov z kolei jeszcze przed amerykańskim pozwem wszczęła własne postępowanie przeciwko Morissette w Wielkiej Brytanii, dlatego na tym etapie publicznie dostępne są przede wszystkim twierdzenia obu stron, a nie fakty ustalone przez sąd.
Spór rozpoczyna się od wydarzenia na lotnisku Farnborough
Według pozwu Morissette w 2025 roku zatrudniła Urinov jako tymczasową menedżerkę trasy przed nadchodzącą trasą koncertową. Dokument sądowy wskazuje, że Morissette, Urinov i pozostali członkowie zespołu mieli 12 lipca 2025 roku lecieć z lotniska Farnborough w Wielkiej Brytanii do Hiszpanii, gdzie piosenkarka miała wystąpić. Wówczas, zgodnie z pismem, funkcjonariusz brytyjskiej Border Force wytypował jedną torbę do dodatkowej kontroli i zapytał, do kogo należy, a Urinov miała odpowiedzieć, że jest jej. W dalszej części pozwu Morissette nie twierdzi, że osobiście była świadkiem każdego etapu działań służb, lecz relacjonuje to, co według jej twierdzeń Urinov później powiedziała jej oraz członkom zespołu. Ta różnica jest istotna dla zrozumienia sprawy, ponieważ znaczna część opisu wydarzeń na lotnisku w amerykańskim postępowaniu opiera się na razie na twierdzeniach zawartych w pozwie i domniemanych wypowiedziach samej Urinov, a nie na publicznie ujawnionym protokole brytyjskich władz.
Morissette wskazuje w piśmie, że po kontroli Urinov powiedziała członkom zespołu, iż została zatrzymana i wydano jej potwierdzenie zajęcia, zgodnie z którym torba zawierała marihuanę i ksylazynę. Według tej samej wersji wydarzeń Urinov przyznała brytyjskim funkcjonariuszom, że torba i jej zawartość, w tym sporne substancje, należą do niej, oraz pokazała im izraelskie zezwolenie na medyczną marihuanę. Pozew dalej twierdzi, że torba została jej zwrócona, a następnie została zwolniona. Następnego dnia, 13 lipca 2025 roku, Urinov miała polecieć do Barcelony, aby ponownie dołączyć do trasy, po czym ekipa koncertowa wróciła do Wielkiej Brytanii. Morissette twierdzi, że brytyjscy funkcjonariusze graniczni ponownie zatrzymali wówczas Urinov w celu dodatkowego przesłuchania, a ona później powiedziała zespołowi, że jeszcze raz potwierdziła, iż torba i znalezione w niej substancje należą do niej.
Ksylazyna, jedna z substancji wymienionych w pozwie, nie jest opioidem. Amerykańska Agencja Żywności i Leków podaje, że jest to środek zatwierdzony do stosowania weterynaryjnego jako lek uspokajający i przeciwbólowy u zwierząt oraz że leki zawierające ksylazynę nie są zatwierdzone do stosowania u ludzi. W ostatnich latach FDA szczególnie ostrzega przed obecnością ksylazyny w nielegalnym obrocie narkotykami, zwłaszcza w połączeniu z opioidami. Te informacje medyczne zapewniają kontekst dla nazwy substancji wskazanej w piśmie sądowym, lecz same w sobie nie mówią nic o własności torby, pochodzeniu substancji ani odpowiedzialności prawnej którejkolwiek osoby w tej konkretnej sprawie. O tych kwestiach, jeśli postępowanie osiągnie etap przeprowadzania dowodów, będzie się rozstrzygać na podstawie dokumentów, zeznań i innych materiałów przedstawionych sądowi przez strony.
Morissette twierdzi, że żądania pojawiły się po zakończeniu trasy
Najpoważniejsza część amerykańskiego pozwu dotyczy okresu po zakończeniu trasy. Morissette twierdzi, że Urinov i jej prawnik wysłali serię pism, których ton według jej opisu stawał się coraz bardziej groźny, i w których zapowiadano pozew w Wielkiej Brytanii, jeśli piosenkarka nie powie brytyjskim władzom, że sporne substancje w rzeczywistości należały do niej. Według pozwu jednocześnie zaproponowano sposób zakończenia sporu: Morissette miałaby zaoferować Urinov piętnastoletnią umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu na stanowisku dyrektorki trasy. Pismo wskazuje, że taki układ obejmowałby wynagrodzenie odpowiednie dla tego stanowiska, coroczne podwyżki i premie. Morissette twierdzi również, że Urinov zażądała zatrudnienia prawnika imigracyjnego, który pomógłby jej uzyskać wizę pracowniczą do Stanów Zjednoczonych, a także dodatkowego wynagrodzenia, gdyby uzyskanie takiej wizy okazało się niemożliwe.
Istotne zastrzeżenie wynika z samych publicznie dostępnych materiałów. TicketNews, który opublikował kopię pozwu, zauważa, że domniemane pisma zawierające żądania nie zostały dołączone do sześciostronicowego dokumentu, dlatego ich treści nie można obecnie niezależnie zweryfikować wyłącznie na podstawie opublikowanego pozwu. Oznacza to, że opinia publiczna dysponuje na razie opisem Morissette dotyczącym tego, co miało znaleźć się w tych pismach, natomiast pełna dokumentacja komunikacji między stronami nie jest dostępna w relacjach medialnych, na których opiera się ten artykuł. Billboard poinformował, że kancelaria prawna reprezentująca Urinov nie odpowiedziała od razu na prośbę o komentarz po złożeniu amerykańskiego pozwu. Z tego względu szczególnie ważne jest oddzielenie zarzutów zawartych w pozwie od prawnie ustalonych faktów: wniesienie pozwu wszczyna postępowanie, ale nie oznacza, że sąd już uznał twierdzenia powódki za udowodnione.
Spór obejmuje również twierdzenia dotyczące pracy podczas trasy i wcześniejszej przeszłości
Morissette w pozwie próbuje powiązać domniemane groźby z wcześniejszymi problemami w relacji zawodowej. Twierdzi, że podczas trasy doszło do błędu przy rezerwacji hotelu, przez który, według jej twierdzeń, niepotrzebnie wydała niemal 70 000 dolarów. Przykład ten został wskazany w piśmie jako argument, że piosenkarka, niezależnie od późniejszego konfliktu, nie chciała zatrzymać Urinov jako długoterminowej dyrektorki trasy. Morissette przedstawia także inne poważne twierdzenie: podaje, że podczas trasy Urinov opowiedziała członkom ekipy, iż kilka lat wcześniej została zatrzymana w Ekwadorze wraz z inną osobą z powodu domniemanego przemytu narkotyków ukrytych w desce surfingowej, a po zwolnieniu za kaucją opuściła kraj. W dostępnych relacjach nie opublikowano niezależnej dokumentacji potwierdzającej ten epizod, dlatego również ten fragment należy traktować wyłącznie jako twierdzenie zawarte w pozwie Morissette.
Ten element nie został uwzględniony jedynie jako historia stanowiąca tło, lecz jest bezpośrednio powiązany z roszczeniami dotyczącymi oszustwa i niedbałego wprowadzenia w błąd. Morissette twierdzi, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej Urinov powiedziała, iż w jej przeszłości nie ma niczego, co mogłoby powodować problemy z uzyskaniem wiz lub podróżami międzynarodowymi. Piosenkarka wskazuje, że polegała na tym oświadczeniu, gdy zawarła z nią umowę o pracę w Kalifornii, oraz że wcześniejszy domniemany epizod w Ekwadorze nie został jej ujawniony przed zatrudnieniem. W pozwie twierdzi się zatem, że Morissette poniosła szkodę w wyniku nieprawidłowego lub niepełnego przedstawienia istotnych faktów podczas procesu zatrudnienia. To, czy sąd zaakceptuje taką konstrukcję prawną, będzie zależało między innymi od tego, co można udowodnić w sprawie treści rozmowy kwalifikacyjnej, rzeczywistej historii Urinov, związku przyczynowego i domniemanej szkody.
Dlaczego spór toczy się przed sądem federalnym w Los Angeles
Pozew został zarejestrowany pod numerem 2:26-cv-09754 przed sądem federalnym Centralnego Dystryktu Kalifornii. W piśmie podano, że Morissette ma miejsce zamieszkania w Los Angeles, natomiast Urinov, według informacji powódki, ma miejsce zamieszkania w Izraelu. Morissette powołuje się na federalną jurysdykcję w sprawach cywilnych między obywatelami lub osobami pochodzącymi z różnych jurysdykcji, gdy wartość przedmiotu sporu przekracza ustawowy próg 75 000 dolarów bez odsetek i kosztów. W związku z tym domaga się odszkodowania kompensacyjnego w wysokości przekraczającej 75 000 dolarów, jednak pozew nie wskazuje ostatecznej łącznej kwoty, którą sąd miałby zasądzić. Oprócz odszkodowania kompensacyjnego domaga się także odszkodowania karnego, ustawowych odsetek oraz innej ochrony prawnej, którą sąd uzna za odpowiednią, a także wyraźnie zażądała procesu przed ławą przysięgłych.
Kwoty 75 000 dolarów nie należy więc odczytywać jako ostatecznej oceny wartości całego sporu. W amerykańskim systemie federalnym próg ten ma znaczenie również dla kwestii jurysdykcji w określonych sprawach cywilnych z udziałem stron międzynarodowych lub międzystanowych, a sam pozew wskazuje, że rzeczywista szkoda jest wyższa i będzie wykazywana w toku postępowania. Morissette twierdzi ponadto, że zapłaciła już część kosztów prawnych Urinov oraz że w związku z konfliktem sama poniosła znaczne wydatki na prawników. Sąd musi dopiero ustalić, czy istnieje odpowiedzialność prawna, czy roszczenia zostały udowodnione oraz, jeśli tak, jaka mogłaby być wysokość ewentualnego odszkodowania. Na razie nie jest to postępowanie karne przeciwko Urinov, lecz sprawa cywilna wszczęta przez Morissette.
Urinov wcześniej wszczęła postępowanie w Wielkiej Brytanii
Sprawa nie ogranicza się do Kalifornii. Według relacji Billboard i TicketNews Urinov 19 sierpnia 2026 roku, a więc przed amerykańskim pozwem Morissette, złożyła własny pozew przeciwko piosenkarce przed brytyjskim High Court. Dostępne dane sądowe w chwili publikacji relacji klasyfikowały tę sprawę w kategorii związanej z mediami i komunikacją, lecz szczegóły jej twierdzeń nie zostały publicznie wyjaśnione. Jest to istotny fakt, ponieważ pokazuje, że konflikt prawny uzyskał już dwa odrębne wymiary proceduralne, z postępowaniami po różnych stronach Atlantyku. Bez wglądu w pełne brytyjskie pismo procesowe nie można wiarygodnie stwierdzić, czy wszystkie faktyczne i prawne elementy obu spraw się pokrywają, czy też Urinov przedstawia w Londynie szerszy zestaw twierdzeń.
Właśnie dlatego obecny obraz pozostaje niepełny. Amerykański pozew szczegółowo przedstawia wersję wydarzeń Morissette, podczas gdy pełna wersja sporu Urinov nie jest jeszcze równie dostępna w publicznych źródłach wykorzystanych w tym artykule. Nie opublikowano orzeczenia sądu, które potwierdzałoby twierdzenia dotyczące wymuszenia, oszustwa, własności spornej torby lub domniemanych gróźb. Kolejne etapy postępowania mogą przynieść odpowiedź strony pozwanej, zarzuty proceduralne, wnioski o oddalenie, wymianę dowodów lub ewentualne ugody, lecz ich przebieg i terminy zależą od decyzji proceduralnych stron i sądu. Dopóki do tego nie dojdzie, najtrafniej jest opisywać sprawę jako serię poważnych, wzajemnie powiązanych zarzutów, które dopiero muszą zostać zweryfikowane w postępowaniu sądowym.
Zainteresowanie opinii publicznej dodatkowo zwiększa status jednej z najbardziej znanych autorek rockowych
Spór przyciąga znaczną uwagę również dlatego, że dotyczy artystki o długiej międzynarodowej karierze. Według oficjalnych danych Recording Academy Alanis Morissette zdobyła siedem nagród Grammy i była nominowana 14 razy, a jej album "Jagged Little Pill" otrzymał w 1996 roku Grammy za album roku i najlepszy album rockowy. Mimo to status zawodowy powódki nie zmienia podstawowych zasad postępowania: jej twierdzenia muszą zostać poparte dowodami, a Urinov ma prawo kwestionować zarzuty i przedstawić własną obronę. Zainteresowanie mediów może zwiększyć ryzyko reputacyjne dla obu stron, co jest również jednym z powodów, dla których twierdzenia dotyczące domniemanych gróźb zgłoszeniem przestępstwa są szczególnie wrażliwe. W takich okolicznościach precyzyjne przypisywanie twierdzeń nie jest jedynie formą dziennikarską, lecz koniecznością, ponieważ spór znajduje się obecnie na początku, a nie na końcu postępowania dowodowego.
Morissette wskazała w piśmie, że wniosła pozew, aby powstrzymać to, co opisuje jako próbę przymusu, i zażądać odszkodowania. Urinov, według dostępnych relacji, wcześniej uruchomiła już własną drogę prawną w Wielkiej Brytanii. Tym samym sprawa przekształciła się w międzynarodowy spór, w którym równolegle obserwowane będzie to, co wydarzy się przed amerykańskim sądem federalnym, oraz to, czy z brytyjskiego postępowania staną się dostępne bardziej szczegółowe twierdzenia drugiej strony. Na razie w żadnej ze spraw nie ma publicznie potwierdzonego orzeczenia rozstrzygającego kluczowe kwestie sporne. Najważniejsze fakty - kto jest właścicielem torby i jej zawartości, co dokładnie powiedziano brytyjskim władzom, jaka była treść późniejszych pism oraz czy przedstawione żądania stanowiły bezprawny przymus - pozostają pytaniami, które strony będą musiały dopiero udowodnić.
Źródła:
- U.S. District Court, Central District of California - pozew Alanis Morissette przeciwko Keren Urinov, złożony 1 września 2026 roku, zawierający twierdzenia dotyczące wydarzeń, podstaw prawnych i żądania procesu przed ławą przysięgłych (link)
- Billboard Canada - relacja dotycząca amerykańskiego pozwu, zawodowej przeszłości Urinov i odrębnego postępowania wszczętego w Londynie 19 sierpnia 2026 roku (link)
- TicketNews - analiza pisma sądowego, status domniemanych listów i dostępne informacje o brytyjskim postępowaniu (link)
- Courthouse News Service - relacja o treści pozwu i kluczowych twierdzeniach dotyczących wydarzeń podczas trasy w 2025 roku (link)
- U.S. Food and Drug Administration - oficjalne informacje o ksylazynie i jej zatwierdzonym zastosowaniu weterynaryjnym (link)
- Recording Academy / Grammy.com - oficjalny wykaz nagród i nominacji Alanis Morissette (link)