Corey Heim zaszokował NASCAR i wygrał Brickyard 400 za pierwszym podejściem
Corey Heim odniósł największe zwycięstwo w swojej dotychczasowej karierze na torze Indianapolis Motor Speedway, gdzie 26 lipca 2026 roku wygrał Brickyard 400 już podczas swojego pierwszego startu w tym wyścigu. 24-letni kierowca samochodu z numerem 67 zespołu 23XI Racing odebrał prowadzenie Denny'emu Hamlinowi po ostatnim restarcie, a następnie wytrzymał presję Christophera Bella i Joeyego Logano. Na mecie Bell stracił zaledwie 0,287 sekundy, natomiast Logano zajął trzecie miejsce. Heim odniósł w ten sposób drugie zwycięstwo w zaledwie 15 startach w NASCAR Cup Series i potwierdził, że jego wejście do ścisłej elity nie jest już tylko krótkotrwałą sensacją.
Zwycięstwo w jednym z najbardziej prestiżowych wyścigów amerykańskiego sportu motorowego zyskało dodatkowe znaczenie ze względu na okoliczności, w jakich zostało odniesione. Przed tym weekendem Heim nie przejechał ani jednego wyścigowego okrążenia na słynnym owalu w Indianapolis, startuje tylko w części sezonu Cup Series, a w końcówce musiał pokonać kierowców mających na koncie mistrzowskie tytuły, wieloletnie doświadczenie i znacznie większą liczbę występów. Według oficjalnego raportu NASCAR prowadził przez najwięcej okrążeń spośród wszystkich uczestników, łącznie przez 58 ze 160, i kontrolował końcową część wyścigu, mimo że jego Toyota Camry stawała się coraz bardziej niestabilna. Jego sukces był również drugim z rzędu zwycięstwem 23XI Racing na Brickyard po triumfie Bubby Wallace'a w 2025 roku, kiedy Wallace został pierwszym czarnoskórym kierowcą, który wygrał wielki wyścig na owalu w Indianapolis.
Decydujący manewr przeciwko Hamlinowi
Kluczowy moment nastąpił podczas ostatniego restartu, 34 okrążenia przed metą. Hamlin, który ściga się dla Joe Gibbs Racing, ale jednocześnie jest współwłaścicielem zespołu 23XI Racing wraz z Michaelem Jordanem, ruszał z pierwszej pozycji bez wystarczającej pomocy w tunelu aerodynamicznym. Heim wykorzystał lepsze przyspieszenie, zaatakował po zewnętrznej i objął prowadzenie przy wjeździe w pierwszy zakręt. Gdy Hamlin próbował odpowiedzieć na krótkim prostym odcinku między pierwszym a drugim zakrętem, Heim zamknął mu drogę i utrzymał przewagę. Hamlin stracił przy tym tempo, spadł na piąte miejsce i nie zdołał już wrócić do bezpośredniej walki o zwycięstwo.
Manewr był agresywny, ale został wykonany bez kontaktu, który przesądziłby o wyniku wyścigu. Według relacji Motorsport.com po objęciu prowadzenia Heim musiał radzić sobie z bardzo niestabilnym samochodem, zwłaszcza gdy temperatura toru zaczęła spadać, a tempo liderów wzrosło. Po wyścigu wyjaśnił, że jego samochód był wyjątkowo nadsterowny w zakrętach, dlatego koncentrował się na możliwie najczystszych wyjściach i utrzymywaniu rywali w turbulentnym powietrzu. Bell zbliżył się do niego na ostatnich okrążeniach, a Logano czekał za nimi na swoją szansę, jednak żaden z nich nie zdołał przeprowadzić wystarczająco mocnego ataku. Heim zachował na linii mety przewagę mniejszą niż trzy dziesiąte sekundy i wygrał wyścig liczący 400 mil, czyli około 644 kilometrów.
Bell, zajmując drugie miejsce, po raz szósty w sezonie 2026 finiszował na drugiej pozycji, natomiast trzykrotny mistrz Cup Series Logano był trzeci ze stratą 0,972 sekundy. Chase Briscoe zajął czwarte miejsce, a Hamlin piąte. W pierwszej dziesiątce znaleźli się również Brad Keselowski, Josh Berry, Ryan Preece, zdobywca pole position Carson Hocevar oraz zespołowy partner Heima, Tyler Reddick. Według oficjalnych wyników 31 z 39 samochodów ukończyło wszystkie 160 okrążeń, co pokazuje, że duża część stawki pozostawała bardzo blisko siebie aż do końcówki.
Strategia, czyste powietrze i 58 okrążeń na prowadzeniu
Heim rozpoczął wyścig z siódmej pozycji, podczas gdy Hocevar, ruszający z pole position, natychmiast zbudował przewagę. Wyprzedzanie na płaskim i szybkim owalu było trudne, dlatego strategia zjazdów do alei serwisowej, pozycja po restartach oraz jazda w czystym powietrzu odgrywały decydującą rolę. Motorsport.com podaje, że na prowadzeniu znajdowało się 11 różnych kierowców, głównie podczas różnych cykli pit stopów, ale tylko Heim, Ty Gibbs i Hocevar prowadzili przez więcej niż 14 okrążeń. Wynik Heima, 58 okrążeń na czele, był najlepszy w wyścigu, Gibbs prowadził przez 46, a Hocevar przez 31 okrążeń.
Pierwszy etap wygrał Gibbs po krótkim sprincie do mety etapu. Wcześniej Kyle Larson wyglądał na kandydata do zwycięstwa w tej części wyścigu, ale pięć okrążeń przed jej zakończeniem uszkodzeniu uległa jego lewa tylna opona. Samochód z numerem 5 uderzył w zewnętrzną ścianę, a Larson zakończył rywalizację na ostatnim, 39. miejscu. Był to pierwszy sygnał, że opony, stabilność samochodu i odpowiedni wybór momentu zjazdu do alei serwisowej będą równie ważne jak czysta prędkość.
W drugim etapie Heim pozostał na torze dłużej, podczas gdy duża część rywali zjechała po nowe opony i paliwo. Takie podejście na krótko dało mu prowadzenie i pomogło wypracować korzystniejszą pozycję strategiczną. W tym okresie ponownie zaostrzył się jego sportowy konflikt z Hocevarem. Po wyjeździe z alei serwisowej Hocevar znajdował się jedno okrążenie za Heimem i próbował wrócić na okrążenie lidera na świeższych oponach, lecz Heim blokował mu drogę. Gdy Heim później kierował się do boksu, Hocevar gestem okazał niezadowolenie, jednak incydent nie przerodził się w bezpośrednie zderzenie.
Drugi etap wygrał Ross Chastain, ponieważ pozostał na torze w chwili, gdy Daniel Dye uderzył w ścianę z powodu problemu z oponą. Żółta flaga zakończyła tę część rywalizacji, a finałowa faza wyścigu rozpoczęła nową serię decyzji taktycznych. Po neutralizacji spowodowanej odłamkami na torze niemal cała stawka zjechała do alei serwisowej, a Heim wyjechał z niej jako lider. Kilka zespołów zdecydowało się wymienić tylko dwie opony, co dodatkowo przetasowało kolejność i stworzyło różnice w osiągach podczas restartu.
Poważne incydenty zmieniły przebieg wyścigu
Brickyard 400 nie został naznaczony wyłącznie taktyczną walką liderów. Chase Elliott uderzył w ścianę po kontakcie z Rickym Stenhouse'em Jr. w drugim etapie, a uszkodzenie tylnego zawieszenia zmusiło jego zespół do długotrwałych napraw. Elliott później wrócił na tor, ale z dużą stratą zajął 37. miejsce. Daniel Dye wycofał się po uderzeniu w trzecim zakręcie, natomiast wyścig Larsona zakończył się już po 43 przejechanych okrążeniach.
Największy karambol wydarzył się bezpośrednio po restarcie w finałowym etapie. John Hunter Nemechek próbował przejechać środkiem podczas walki trzech samochodów jadących obok siebie, jednak przestrzeń się zamknęła, a Ryan Blaney obrócił się w kierunku ściany. W incydencie uszkodzeni lub bezpośrednio uczestniczący byli Connor Zilisch, Riley Herbst, Austin Hill, Casey Mears i A. J. Allmendinger. Blaney zdołał kontynuować jazdę, ale stracił realne szanse na wysoką pozycję i ukończył wyścig na 26. miejscu.
Wypadek miał również osobne konsekwencje sportowe, ponieważ Blaney rywalizował z Toddem Gillilandem w finale NASCAR In-Season Challenge. Gilliland dotarł do mety na 24. miejscu, zaledwie dwie pozycje przed uszkodzonym samochodem Blaneya, i zdobył główną nagrodę w wysokości miliona dolarów amerykańskich. Według NASCAR różnica między nimi na linii mety wyniosła tylko około sześciu dziesiątych sekundy. W tej samej końcówce rozstrzygnięto więc zarówno prestiżowy główny wyścig, jak i turniejowe zmagania, które w okresie letnim łączyły kilka wydarzeń Cup Series.
Historyczna seria w pierwszych 15 startach
Statystyki Heima po Indianapolis umieszczają początek jego kariery w niezwykle rzadkim kontekście historycznym. Pierwsze zwycięstwo odniósł 21 czerwca 2026 roku na ulicznym torze w bazie wojskowej Naval Base Coronado w San Diego, podczas swojego 13. startu w Cup Series. Zaledwie pięć tygodni później wygrał na całkowicie innym typie toru, szybkim owalu, na którym doświadczenie w zakresie aerodynamiki i jazdy w ruchu często decyduje o wyniku. Według NASCAR i Motorsport.com Heim jest pierwszym kierowcą od czasów A. J. Foyta w 1965 roku, który odniósł dwa pierwsze zwycięstwa w elitarnej serii w ciągu swoich pierwszych 15 startów.
Sukces jest istotny również dlatego, że Heim nie jest stałym uczestnikiem całego sezonu. Został pierwszym kierowcą z częściowym harmonogramem od czasów Tima Richmonda i Daveyego Allisona w 1987 roku, który wygrał co najmniej dwa wyścigi Cup Series w jednym sezonie. Taki wynik jest wyjątkowo rzadki we współczesnym NASCAR, ponieważ kierowcy bez pełnego programu mają mniej czasu na pracę z zespołem, mniej danych z torów i mniej możliwości przystosowania się do samochodu najnowszej generacji.
Twierdzenie, że Heim jest najmłodszym zwycięzcą w historii Brickyard, nie byłoby prawdziwe, ale jego osiągnięcie związane z wiekiem pozostaje imponujące. W wieku 24 lat został najmłodszym triumfatorem wyścigu od czasów Jeffa Gordona, który w 1994 roku wygrał inauguracyjny Brickyard 400 zaledwie dwa dni po swoich 23. urodzinach. Zwycięstwo Gordona również było drugim w jego karierze w Cup Series, co dodatkowo podkreśla symboliczną więź między dwoma młodymi kierowcami, którzy właśnie w Indianapolis wykonali wielki krok w stronę statusu gwiazdy.
23XI Racing otrzymał potwierdzenie planu na 2027 rok
Dla 23XI Racing zwycięstwo Heima nastąpiło w momencie, gdy zespół przygotowuje już jego przejście do stałego składu. Pod koniec maja ekipa ogłosiła, że aktualny mistrz NASCAR Craftsman Truck Series od 2027 roku będzie realizował pełny program w Cup Series. Heim dołączył do organizacji jako kierowca rozwojowy, a sezon 2026 został zaplanowany jako rozszerzony program przygotowawczy, w ramach którego startuje w wybranych wyścigach i zdobywa doświadczenie na różnych typach torów. Dwa zwycięstwa jeszcze przed zakończeniem tego okresu przejściowego znacznie przewyższyły typowe oczekiwania wobec kierowcy z częściowym harmonogramem.
Jego reputacja nie została zbudowana wyłącznie na wynikach w Cup Series. W sezonie 2025 zdobył tytuł w Truck Series, odnosząc 12 zwycięstw, co według danych Toyoty było rekordem tej serii w jednym sezonie. Toyota podaje również, że ustanowił rekordy pod względem liczby zwycięstw etapowych i zdobytych punktów do fazy play-off, a 15. zwycięstwo w karierze odniósł jako najmłodszy kierowca w historii serii. Taka dominacja w samochodach ciężarowych była głównym powodem, dla którego 23XI stopniowo wprowadzał go do najwyższej klasy.
Zwycięstwo w Indianapolis pokazało, że Heim potrafi przystosować się również do torów, na których nie ma wcześniejszego doświadczenia. W San Diego triumfował na nowej konfiguracji ulicznej, natomiast na Brickyard musiał kontrolować wyścig, w którym decydujące znaczenie miały czyste powietrze, pozycja na torze oraz precyzja w czterech niemal prostokątnych zakrętach. W obu przypadkach pokonał bardziej doświadczonych rywali w bezpośredniej walce w końcówce. Dla zespołu, który od 2027 roku powierzy mu pełny program, takie połączenie szybkości, dyscypliny taktycznej i spokoju pod presją stanowi mocne potwierdzenie zasadności długoterminowej inwestycji.
Dlaczego zwycięstwo na Brickyard ma szczególne znaczenie
Indianapolis Motor Speedway został otwarty w 1909 roku, a jego owal o długości 2,5 mili wkrótce wyłożono 3,2 miliona cegieł, dzięki czemu otrzymał przydomek Brickyard. Większość pierwotnej nawierzchni została później pokryta asfaltem, ale na linii startu i mety zachowano słynny Yard of Bricks, pas cegieł, który zwycięzcy tradycyjnie całują po wyścigu. Tor znajduje się w mieście Speedway, otoczonym przez Indianapolis, i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów światowego sportu motorowego.
NASCAR po raz pierwszy zorganizował Brickyard 400 w 1994 roku, kiedy Gordon zwyciężył przed ogromną publicznością i przekształcił wydarzenie w jeden z kluczowych symboli ekspansji mistrzostw poza ich tradycyjne południowe regiony Stanów Zjednoczonych. Z czasem wyścig zyskał status jednego z najważniejszych wydarzeń Cup Series, obok Daytona 500, Coca-Cola 600 i Southern 500. W latach 2021-2023 NASCAR korzystał z konfiguracji drogowej wewnątrz kompleksu, a w 2024 roku powrócił na historyczny owal.
Historia Brickyard przez długi czas była zarezerwowana dla największych nazwisk mistrzostw. Przed edycją 2026 NASCAR podał, że 11 spośród dotychczasowych 17 zwycięzców wyścigu zdobywało mistrzostwo Cup Series, a kierowcy ci łącznie odnieśli 23 z 29 zwycięstw na owalu. Na liście triumfatorów znajdują się Gordon, Dale Earnhardt, Jimmie Johnson, Tony Stewart, Kyle Busch, Kevin Harvick i inni mistrzowie. Dołączając do tego grona, Heim osiągnął więc wynik, którego znaczenie zdecydowanie wykracza poza wartość jednego zwycięstwa w sezonie zasadniczym.
Jego triumf był jednocześnie przypomnieniem, że hierarchia w NASCAR szybko się zmienia. Heim nie wygrał dzięki jednej późnej neutralizacji ani decyzji dotyczącej paliwa, lecz prowadził przez więcej okrążeń niż wszyscy rywale, wygrał kluczowy pojedynek podczas restartu i kontrolował ostatnie 34 okrążenia. Bell i Logano pozostawali wystarczająco blisko, by wykorzystać każdy błąd, jednak młody kierowca wytrzymał presję na torze, na którym wyprzedzenie samochodu lidera jest szczególnie trudne.
Po Indianapolis NASCAR Cup Series ma wolny weekend, a mistrzostwa zostaną wznowione 9 sierpnia 2026 roku na torze Iowa Speedway. Według harmonogramu NASCAR do rozpoczęcia fazy play-off pozostały jeszcze cztery wyścigi. Ze względu na częściowy program Heim nie znajduje się w takiej samej sytuacji punktowej jak stali kandydaci do tytułu, ale jego dwa wielkie zwycięstwa zmieniają oczekiwania przed 2027 rokiem. Kierowca, który rozpoczął sezon jako projekt rozwojowy, jest obecnie zwycięzcą wyścigu ulicznego i Brickyard, a swój pierwszy pełny sezon w Cup Series rozpocznie z reputacją jednego z najpoważniejszych młodych talentów amerykańskiego sportu motorowego.
Źródła:
- NASCAR – oficjalny raport, wyniki i kluczowe wydarzenia wyścigu Brickyard 400 w 2026 roku (link)
- NASCAR – oficjalna klasyfikacja, pozycje startowe, liczba okrążeń na prowadzeniu i różnica na mecie (link)
- Motorsport.com – szczegółowy przebieg wyścigu, końcowy restart, wypowiedzi i historyczny kontekst statystyczny (link)
- 23XI Racing – potwierdzenie przejścia Heima na pełny program NASCAR Cup Series w 2027 roku (link)
- Associated Press – relacja ze zwycięstwa Bubby Wallace'a na Brickyard w 2025 roku i jego historycznego znaczenia (link)
- Toyota Racing – dane o karierze Heima, tytule i rekordach w Truck Series (link)
- Indianapolis Motor Speedway – historia toru, cegieł i powstania przydomka Brickyard (link)
- Indianapolis Motor Speedway – historyczny kontekst inauguracyjnego zwycięstwa Jeffa Gordona w 1994 roku (link)
- NASCAR – analiza historycznego profilu zwycięzców wyścigu Brickyard 400 (link)