Turcja pokonała Włochy w dramatycznym finale i obroniła tytuł mistrzyń Europy
Reprezentacja Turcji kobiet w siatkówce obroniła tytuł mistrzyń Europy po tym, jak 6 września 2026 roku w Stambule pokonała Włochy 3:2 w jednym z najbardziej dramatycznych finałów EuroVolley ostatnich lat. W Sinan Erdem Sports Hall reprezentacja gospodarzy dwukrotnie przegrywała w setach, ale za każdym razem wracała do gry i w decydującym piątym secie przełamała spotkanie z aktualnymi mistrzyniami olimpijskimi i świata. Według oficjalnych danych Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej CEV mecz zakończył się wynikami 16:25, 25:22, 12:25, 25:21 i 15:10, a spotkanie trwało 122 minuty. Finał obejrzało 17 299 widzów, co CEV w relacji z meczu podkreśliła jako rekordową frekwencję. Dzięki zwycięstwu Turcja zdobyła drugi z rzędu tytuł mistrzyń Europy, po pierwszym złocie z 2023 roku, a jednocześnie zapewniła sobie bezpośredni awans na Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles w 2028 roku.
Centralną postacią finału była Melissa Vargas. Turecka atakująca zdobyła 28 punktów, tyle samo co włoska gwiazda Paola Egonu, ale to właśnie Vargas w końcówce wzięła na siebie największą część ciężaru gry w ataku i po finale została wybrana najbardziej wartościową zawodniczką całych mistrzostw Europy. CEV podaje, że Vargas zdobyła w finale 26 punktów w ataku i dwa blokiem, a jej występ w czwartym i piątym secie był kluczowy dla odwrócenia losów spotkania. W oficjalnym wyborze najlepszej drużyny mistrzostw otrzymała również nagrodę dla najlepszej atakującej. W najważniejszym meczu turnieju Turcja otrzymała więc dokładnie to, czego potrzebowała: skuteczność głównej zawodniczki ofensywnej, stabilność w obronie i odporność psychiczną po dwóch wyjątkowo słabych setach.
Włochy dominowały w pierwszym i trzecim secie
Początek finału należał do Włoch, które przyjechały do Stambułu z wyjątkowo mocnym dorobkiem wynikowym. Zespół Julio Velasco zdobył złoto olimpijskie w Paryżu w 2024 roku, a następnie tytuł mistrzyń świata w 2025 roku w Bangkoku, gdzie w finale również po pięciu setach pokonał właśnie Turcję. W pierwszym secie europejskiego finału Włoszki szybko narzuciły swoją zagrywkę i blok, a według relacji CEV seria punktów przy zagrywce Alessii Orro pozwoliła im odskoczyć z 11:8 na 18:9. Turcja miała trudności ze znajdowaniem czystych sytuacji w ataku, a Włochy zamknęły seta przekonującym wynikiem 25:16. Taki przebieg sugerował, że aktualne mistrzynie świata ponownie narzucą rytm, który przynosił im sukcesy na największych imprezach.
Drugi set początkowo wyglądał podobnie. Włochy prowadziły 12:6, przy dużym wkładzie Egonu, lecz Turcja stopniowo zmniejszała stratę i podniosła jakość bloku oraz obrony. CEV podaje, że reprezentacja gospodarzy wyrównała na 15:15, następnie dzięki blokowi po raz pierwszy w meczu objęła prowadzenie przy 21:20, a Vargas zakończyła seta wynikiem 25:22. Ten zwrot miał szczególne znaczenie, ponieważ Turcja nie tylko wyrównała stan meczu na 1:1, ale po raz pierwszy pokazała, że potrafi przetrwać okresy włoskiej dominacji i ponownie przechylić spotkanie na swoją stronę. W sensie taktycznym ważny wkład wniosła również Derya Cebecioğlu, którą trener Daniele Santarelli wykorzystywał jako dodatkową opcję w przyjęciu i ataku.
Włochy odpowiedziały jednak w trzecim secie niemal perfekcyjnym fragmentem gry. Egonu i Orro wróciły do głównych ról, obrona ponownie zamknęła najgroźniejsze tureckie kierunki ataku, a wynik bardzo szybko wzrósł do 8:2. Według oficjalnych statystyk CEV Włoszki utrzymały wysoki poziom gry do końca i wygrały seta aż 25:12. Był to najbardziej jednostronny set całego finału i moment, w którym wydawało się, że Włochy ponownie przejęły pełną kontrolę. Jednak właśnie po tej dotkliwej porażce ujawniła się największa zaleta Turcji w finale: zdolność pozostawienia wyniku poprzedniego seta za sobą i rozpoczęcia kolejnego bez widocznego spadku pewności siebie.
Odwrócenie losów meczu zaczęło się od mocnego wejścia w czwarty set
Turcja rozpoczęła czwarty set agresywnie i objęła prowadzenie 10:3, czym natychmiast zmieniła psychologiczny ton spotkania. Włochy zdołały zbliżyć się na 17:16 i zagrozić zakończeniem finału w czterech setach, ale reprezentacja gospodarzy nie dopuściła do pełnego powrotu rywalek. CEV w relacji wyróżnia jedną długą wymianę, którą Hande Baladın zakończyła na 22:18, po czym Turcja utrzymała przewagę i wygrała 25:21. Elif Şahin zdobyła ostatni punkt seta, więc o mistrzostwie Europy miał zadecydować tie-break. Był to drugi z rzędu wielki finał między Turcją a Włochami, który rozstrzygał się w piątym secie, po finale mistrzostw świata w 2025 roku.
W piątym secie Turcja wyglądała na bardziej zdecydowaną. Po początkowym remisie 4:4 reprezentacja gospodarzy zaczęła budować przewagę, na zmianę stron schodziła już z wyraźniejszym zapasem i nie pozwoliła Włochom ponownie wrócić do gry. CEV podaje, że Vargas i kapitan Eda Erdem zdobyły w decydującej partii po cztery punkty, a Turcja zakończyła seta wynikiem 15:10. Według oficjalnych danych meczowych łączna liczba punktów wyniosła 103:93 dla Włoch, co dodatkowo ilustruje niezwykłą dynamikę spotkania: Włoszki zdobyły więcej punktów w całym meczu dzięki wyjątkowo przekonującym zwycięstwom w pierwszym i trzecim secie, ale Turcja wygrała trzy sety, które zdecydowały o tytule. W siatkówce zwycięzcę określa liczba wygranych setów, dlatego łączna liczba zdobytych punktów nie musi odzwierciedlać końcowego rezultatu.
Vargas i Egonu zakończyły mecz z dorobkiem po 28 punktów
Pojedynek dwóch elitarnych atakujących był jedną z głównych historii finału. Volleyball World podaje, że Vargas i Egonu zakończyły spotkanie z dorobkiem po 28 punktów, a włoska reprezentantka do swojej skuteczności w ataku dołożyła dwa asy serwisowe i cztery bloki. Ekaterina Antropova zdobyła dla Włoch 16 punktów, a Myriam Sylla 12, natomiast Zehra Güneş zapisała na koncie Turcji 12 punktów. Liczby potwierdzają, jak duża część ofensywy obu reprezentacji była skoncentrowana na ich najsilniejszych opcjach w ataku, ale końcówka należała do Turcji, która w tie-breaku lepiej kontrolowała przyjęcie, obronę i przejście z obrony do ataku. Vargas utrzymała przy tym skuteczność także w momentach największej presji.
Jej tytuł MVP nie był związany wyłącznie z finałem. Turecka Federacja Piłki Siatkowej poinformowała, że Vargas oprócz nagrody dla najbardziej wartościowej zawodniczki została także wybrana najlepszą atakującą turnieju, a cztery kolejne członkinie tureckiej reprezentacji lub sztabu szkoleniowego otrzymały indywidualne wyróżnienia. Gizem Örge została wybrana najlepszą libero, Zehra Güneş jedną z najlepszych środkowych, Derya Cebecioğlu jedną z najlepszych przyjmujących, a Daniele Santarelli najlepszym trenerem. W idealnej drużynie znalazły się również Włoszki Alessia Orro jako najlepsza rozgrywająca oraz Myriam Sylla jako jedna z najlepszych przyjmujących, natomiast serbska reprezentantka Hena Kurtagić została wybrana wśród środkowych. Taki podział nagród odzwierciedla także końcową klasyfikację turnieju, w którym Turcja, Włochy i Serbia zdobyły medale.
Drugi tytuł mistrzyń Europy i potwierdzenie tureckiego wzrostu
Dla Turcji jest to drugi w historii tytuł mistrzyń Europy i drugi z rzędu. Pierwsze złoto zdobyła w 2023 roku w Brukseli, kiedy w finale również po pięciu setach pokonała Serbię. Volleyball World podaje, że dzięki triumfowi w Stambule Turcja zdobyła swój siódmy medal mistrzostw Europy. CEV podkreśliła przy tym, że została pierwszą reprezentacją gospodarzy, która wygrała kobiecy EuroVolley przed własną publicznością od czasu Serbii w Belgradzie w 2011 roku. Dla kapitan Edy Erdem tytuł ma dodatkową symbolikę, ponieważ był to jej dziesiąty występ na EuroVolley, a obecnie ma już w dorobku dwa europejskie złota.
Wynik dodatkowo potwierdza ciągłość obecności Turcji wśród czołowych reprezentacji świata. Zespół Daniele Santarelliego w lipcu 2026 roku wygrał także Volleyball Nations League, również z Vargas jako najbardziej wartościową zawodniczką turnieju finałowego, według relacji CEV. W finale VNL Turcja pokonała Brazylię, zdobywając to trofeum po raz drugi po premierowym tytule w 2023 roku. Europejskie złoto zaledwie kilka tygodni później pokazało, że sukces nie był odosobnionym wynikiem jednego turnieju, lecz częścią szerszej serii na najwyższym poziomie międzynarodowym. Szczególnie istotne jest to, że w finale EuroVolley Turcja pokonała reprezentację, która w poprzednich dwóch latach zdobywała największe światowe trofea.
Włochom wymknęła się rzadka seria największych tytułów
Dla Włoch porażka ma inny ciężar. Zespół Julio Velasco przyjechał do Stambułu jako mistrzynie olimpijskie z Paryża i mistrzynie świata z 2025 roku, dlatego tytuł mistrzyń Europy mógł zapewnić im jednoczesne posiadanie trzech najważniejszych koron reprezentacyjnych. Agencja ANSA podaje, że taka seria byłaby wyjątkowo rzadka w historii kobiecej siatkówki. Porażka po pięciu setach zakończyła również serię 21 kolejnych zwycięstw Włoch na Igrzyskach Olimpijskich, mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy, licząc sześć zwycięstw w Paryżu w 2024 roku, siedem na mistrzostwach świata w 2025 roku oraz pierwszych osiem meczów na EuroVolley 2026. W tym sensie finał w Stambule był nie tylko walką o europejskie złoto, ale także zakończeniem jednej z najbardziej imponujących serii wyników obecnego pokolenia.
Włochy jednak także dzięki srebru potwierdziły status jednej z najbardziej stabilnych reprezentacji kontynentu. Volleyball World podaje, że obecnie w historii kobiecego EuroVolley mają po trzy złote, trzy srebrne i trzy brązowe medale. W półfinale w 2026 roku pokonały Polskę 3:1, natomiast Turcja zdecydowanie wygrała z Serbią 3:0. Serbia następnie w meczu o trzecie miejsce pokonała Polskę 3:1 i zdobyła brąz. W ten sposób finałowy dzień w Stambule zamknął turniej, podczas którego wszystkie cztery półfinalistki potwierdziły ważną rolę także w kolejnym cyklu olimpijskim i światowym.
Tytuł przyniósł również olimpijski bilet do Los Angeles 2028
Europejskie złoto miało jeszcze jedną bezpośrednią wartość: dzięki zdobyciu mistrzostwa kontynentu Turcja zapewniła sobie miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles w 2028 roku. Zgodnie z systemem kwalifikacji opublikowanym przez FIVB i Volleyball World po zatwierdzeniu przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski i FIVB, w turnieju olimpijskim wystąpi 12 reprezentacji kobiet. Stany Zjednoczone mają miejsce jako gospodarz, natomiast pięć mistrzostw kontynentalnych w 2026 roku przyznaje po jednej olimpijskiej kwalifikacji najwyżej sklasyfikowanej reprezentacji z każdego kontynentu. Pozostałe miejsca zostaną rozdzielone poprzez mistrzostwa świata w 2027 roku i światowy ranking po fazie wstępnej VNL 2028.
Dla Turcji Los Angeles będzie czwartym występem olimpijskim. Volleyball World przypomina, że najlepszy wynik olimpijski osiągnęła w Paryżu w 2024 roku, gdzie zajęła czwarte miejsce. Bezpośrednia kwalifikacja dwa lata przed igrzyskami jest ważna, ponieważ pozwala reprezentacji planować cykl bez dodatkowej presji związanej z późniejszymi ścieżkami kwalifikacyjnymi. Włochy, mimo porażki w finale, pozostają w mocnej pozycji w walce o wyjazd do Los Angeles, ale będą musiały zdobyć kwalifikację inną drogą, jeżeli nie uzyskają jej w kolejnych odpowiednich etapach kwalifikacyjnych. System przewiduje trzy miejsca dla najlepszych jeszcze niezakwalifikowanych reprezentacji na mistrzostwach świata w 2027 roku oraz trzy poprzez światowy ranking FIVB w 2028 roku.
EuroVolley wyłonił również część uczestniczek Pucharu Świata 2027
Końcowa faza mistrzostw Europy miała także konsekwencje dla Pucharu Świata Kobiet FIVB 2027 w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Volleyball World poinformował, że Serbia, Polska i Turcja dzięki awansowi do półfinału zapewniły sobie kontynentalne kwalifikacje do tych zawodów, natomiast Włochy miały już miejsce jako aktualne mistrzynie świata. Oznacza to, że wszystkie cztery reprezentacje, które grały w finałowej fazie EuroVolley w Stambule, znajdą się wśród europejskich przedstawicielek na kolejnym wielkim światowym turnieju. Ciągłość ich wzajemnej rywalizacji będzie więc kontynuowana również poza europejskimi ramami. Dla Turcji szczególnie istotne jest to, że w nowy cykl wchodzi jednocześnie jako mistrzyni Europy, triumfatorka VNL 2026 i już potwierdzona uczestniczka igrzysk olimpijskich w 2028 roku.
Droga do finału dodatkowo potwierdza poziom formy reprezentacji gospodarzy. Volleyball World podaje, że Turcja w półfinale 5 września pokonała Serbię 3:0, w setach 25:20, 25:19 i 25:20, natomiast Włochy awansowały do finału dzięki zwycięstwu 3:1 nad Polską. Zaledwie dzień później Turcja musiała przejść zupełnie inny test: zamiast kontroli od początku do końca, przeciwko Włochom dwukrotnie była zmuszona wracać do gry po przegranym secie. Ten kontrast między przekonującym półfinałem a wyczerpującym finałem pokazał, jak wiele różnych scenariuszy zespół Daniele Santarelliego potrafił rozwiązać w drodze po złoto.
Finał, który zmienia układ sił przed nowym cyklem olimpijskim
Stambuł przyniósł więc swoisty rewanż za finał mistrzostw świata w 2025 roku. W Bangkoku Włochy pokonały wtedy Turcję 3:2, wygrywając 15:8 w decydującym secie, i wróciły na szczyt świata po 23 latach. Dokładnie rok później niemal ta sama para rozegrała kolejny finał wielkiej imprezy, ale tym razem końcówka należała do Turcji. Taka wymiana zwycięstw potwierdza, że obie reprezentacje znajdują się w ścisłej światowej czołówce kobiecej siatkówki i że ich bezpośrednie pojedynki stają się jedną z kluczowych rywalizacji obecnego cyklu. Różnica w Stambule nie polegała na jednej dominującej fazie gry, lecz na zdolności Turcji do przetrwania włoskich naporów i większej precyzji w momencie, gdy piąty set ograniczył margines błędu.
Dla reprezentacji gospodarzy zwycięstwo ma zarówno sportowe, jak i symboliczne znaczenie. Obrona kontynentalnego złota przed 17 299 widzami, nagroda MVP dla Vargas oraz wczesne potwierdzenie udziału w Los Angeles dają Turcji bardzo mocną pozycję na okres do 2028 roku. Włochy, z olimpijskim i światowym tytułem z poprzedniego cyklu, pozostają wyznacznikiem najwyższego poziomu, ale finał pokazał, że ich przewaga nie jest nietykalna. Dane CEV o pięciu setach, łącznie 122 minutach i dwóch wielkich tureckich powrotach do gry najlepiej opisują, jak niewielka była granica między złotem a srebrem. Ostatecznie tytuł pozostał w rękach reprezentacji, która w decydujących momentach była bardziej odporna, a Stambuł otrzymał finał, którego konsekwencje wykroczą daleko poza same mistrzostwa Europy.
Źródła:
- CEV – oficjalna relacja z finału EuroVolley 2026, przebieg meczu, frekwencja, indywidualne nagrody i kontekst tytułu (link)
- CEV – oficjalne statystyki finału Włochy – Turcja, sety, czas trwania, widzowie i indywidualne osiągnięcia (link)
- Volleyball World – potwierdzenie europejskiego tytułu Turcji, awansu na IO 2028, punktujących w finale i końcowej klasyfikacji (link)
- Volleyball World – oficjalne wyjaśnienie systemu kwalifikacji do turnieju siatkarskiego na Igrzyskach Olimpijskich Los Angeles 2028 (link)
- Türkiye Voleybol Federasyonu – oficjalny komunikat o medalach i indywidualnych wyróżnieniach na EuroVolley 2026 (link)
- Volleyball World – relacja z finału mistrzostw świata 2025 między Włochami a Turcją i zdobycia włoskiego tytułu (link)
- CEV – relacja ze zdobycia Volleyball Nations League 2026 i nagrody MVP dla Melissy Vargas (link)
- Volleyball World – potwierdzenie europejskich kwalifikacji do Pucharu Świata Kobiet FIVB 2027 (link)
- ANSA – relacja z finału EuroVolley i serii Włoch na wielkich imprezach przed porażką w Stambule (link)