Oasis ponownie razem w Wenecji: dokument o trasie Live '25 miał premierę na festiwalu filmowym
Liam i Noel Gallagher przybyli razem na 83. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji, gdzie 5 września 2026 roku odbyła się światowa premiera filmu dokumentalnego Oasis: Don't Look Back in Anger. Ich pojawienie się na Lido było jednym z najbardziej zauważalnych muzycznych momentów tegorocznego festiwalu: bracia stanęli przed fotografami po wspólnym przybyciu taksówką wodną, niemal rok po zakończeniu trasy, dzięki której Oasis ponownie stał się aktywny po długim okresie rozłąki. Reuters poinformował, że Liam, zapytany o przyjazd do Wenecji, odpowiedział słowami "Biblical man, biblical", natomiast Noel krótko powiedział "Bellissimo". Oficjalny program La Biennale di Venezia umieścił film w sekcji Venice Open - Out of Competition, czyli poza głównym konkursem. Premierowy publiczny pokaz odbył się w Sala Grande, a festiwal na weneckim Lido trwa od 2 do 12 września.
Trwający 122 minuty dokument śledzi powrotną trasę Oasis Live '25, a jednocześnie przygląda się relacji dwóch braci, których konflikty przez dziesięciolecia były niemal równie znane jak piosenki zespołu. Według oficjalnego opisu festiwalu film zawiera niepublikowane wcześniej nagrania z prób, sceny koncertowe oraz pierwsze wspólne wywiady Liama i Noela Gallagherów od ponad 25 lat. Reżyserzy Dylan Southern i Will Lovelace uzyskali dostęp do prób, sceny, zaplecza oraz publiczności, a film ukształtowali jako połączenie doświadczenia koncertowego, rodzinnego portretu i opowieści o tym, jak muzyka może łączyć odbiorców różnych pokoleń. Za scenariuszowe i kreatywne ramy projektu odpowiada Steven Knight, twórca znany z serialu Peaky Blinders, produkcję prowadziło Magna Studios, a projekt przedstawia Sony Music Vision. Festiwal w Wenecji wymienia Harisa Zambarloukosa jako głównego autora zdjęć, natomiast za montaż odpowiadają George Cragg i Martina Zamolo.
Od przybycia na Lido do premiery w Sala Grande
Wspólne pojawienie się Gallagherów w Wenecji miało silne znaczenie symboliczne właśnie dlatego, że przez lata rzadko widywano ich razem poza kontekstem zawodowym. Zdjęcia Reutersa z 5 września pokazują Liama i Noela podczas oficjalnej sesji fotograficznej wraz z dyrektorem artystycznym festiwalu Alberto Barberą. Bracia pozowali fotografom, ale nie uczestniczyli w konferencji prasowej, na której o filmie opowiadali Steven Knight, Dylan Southern i Will Lovelace. Rolling Stone Italia poinformował, że reżyserzy wyjaśnili podczas konferencji, iż cały projekt został pomyślany tak, aby wydarzenia przed kamerami rozwijały się przy możliwie najmniejszej ingerencji ekipy filmowej. Zamiast klasycznego dokumentu złożonego z retrospektywnych relacji i archiwalnych komentarzy autorzy chcieli zarejestrować proces ponownego zjednoczenia w chwili, gdy rzeczywiście się odbywał.
Decyzję tę szczególnie wyraźnie widać w nagraniach z prób. Southern powiedział w Wenecji, że przez około sześć tygodni kamery ustawiano w taki sposób, aby członkowie zespołu niemal nie byli świadomi obecności ekipy filmowej. Celem, jak wyjaśnił, było uchwycenie zachowania braci i pozostałych muzyków bez ciągłego przypominania im, że uczestniczą w produkcji filmowej. Właśnie dlatego niektóre z najbardziej wymownych scen nie opierają się na wielkich deklaracjach, lecz na krótkich gestach, pełnych napięcia wejściach do pomieszczenia, żartach i stopniowym zmniejszaniu dystansu. Reuters podaje, że w filmie widać, jak Liam wchodzi na pierwszą próbę bez większego powitania, podczas gdy relacja braci stopniowo zmienia się w trakcie trasy.
Film o trasie, ale jeszcze bardziej o relacji dwóch braci
Oasis powstał w Manchesterze na początku lat 90., a głos Liama i autorstwo piosenek Noela stały się podstawą charakterystycznego brzmienia zespołu, które naznaczyło epokę britpopu. Albumy Definitely Maybe z 1994 roku i (What's the Story) Morning Glory? z 1995 roku uczyniły grupę jednym z najważniejszych pod względem komercyjnym i kulturowym brytyjskich zespołów rockowych swoich czasów. Mimo to twórczej współpracy braci Gallagher przez lata towarzyszyły publiczne kłótnie, zerwania i wzajemne oskarżenia. Ostateczny rozpad nastąpił w sierpniu 2009 roku po konflikcie za kulisami przed planowanym występem na festiwalu Rock en Seine w okolicach Paryża. Noel ogłosił wówczas, że opuszcza Oasis, a zespół przestał działać w dotychczasowej formie.
Ze względu na tę historię zapowiedź ponownego połączenia zespołu w sierpniu 2024 roku nie była tylko kolejną wiadomością koncertową. Stanowiła potwierdzenie, że Liam i Noel po 15 latach zdecydowali się ponownie pracować razem, co natychmiast wywołało pytanie, czy ich zawodowa współpraca przetrwa wielomiesięczną światową trasę. Film buduje właśnie na tej niepewności jedną ze swoich głównych linii dramaturgicznych. Steven Knight powiedział podczas konferencji prasowej w Wenecji, że autorzy nie mogli z góry wiedzieć, czy historia zakończy się sukcesem, ponieważ w przeciwieństwie do filmu fabularnego nie mogli kontrolować rozwoju relacji. Według Reutersa Knight podkreślił, że od początku chciał stworzyć film o pojednaniu, odkupieniu i przebaczeniu, jednak rezultat zależał od prawdziwych ludzi i ich decyzji.
Dokument nie próbuje przy tym zamieniać Gallagherów w bohaterów, którzy nagle otwarcie analizują dziesięciolecia konfliktów. Reżyserzy wyjaśnili, że jest wręcz przeciwnie - większość zmian można dostrzec poprzez pracę, wspólne występy i codzienne sytuacje. Reuters przytacza również stwierdzenie Noela, że dzieci obu braci przed trasą powrotną nawet się nie znały, a podczas trasy szybko nawiązały bliską relację. W końcowej części filmu Noel opisuje Liama jako przyjemnego towarzysza, co według relacji agencji sam przedstawił jako nieoczekiwany rozwój ich relacji. Takie szczegóły nadają filmowi rodzinny wymiar, który wykracza poza pytanie o to, czy słynny zespół może ponownie się zjednoczyć.
Oasis Live '25: 41 koncertów na pięciu kontynentach
Oficjalne archiwum zespołu pokazuje skalę trasy dokumentowanej przez film. Oasis Live '25 rozpoczęła się 4 lipca 2025 roku w Cardiff, a zakończyła 23 listopada 2025 roku w São Paulo. W międzyczasie zespół zagrał 41 koncertów w Europie, Ameryce Północnej, Azji, Australii i Ameryce Południowej. W harmonogramie znalazły się stadiony i duże obiekty plenerowe w Manchesterze, Londynie, Edynburgu, Dublinie, Toronto, Chicago, rejonie Nowego Jorku, Los Angeles, Mexico City, Seulu, Tokio, Melbourne, Sydney, Buenos Aires, Santiago i São Paulo. Wiele terminów zostało wyprzedanych, a z powodu dużego zainteresowania dodawano kolejne koncerty.
Powrót rozpoczął się w Cardiff, jednak silnym emocjonalnym centrum brytyjskiej części trasy były występy w Manchesterze, mieście, w którym powstał Oasis. Film nie pozostaje jednak związany wyłącznie z brytyjską nostalgią. Według autorów jednym z głównych zamierzeń było pokazanie, jak piosenki powstałe ponad trzy dekady temu zdobyły nową publiczność wśród ludzi, którzy nie byli jeszcze urodzeni, gdy wydawano pierwsze albumy. Knight wyjaśnił w Wenecji, że zaskoczyło go, jak duże zainteresowanie trasą pochodziło również od młodszych pokoleń. Dlatego reżyserzy, obok braci i zespołu, śledzą publiczność na różnych kontynentach, próbując odpowiedzieć na pytanie, dlaczego takie utwory jak Live Forever, Wonderwall i Don't Look Back in Anger nadal wywołują tak silny zbiorowy efekt.
Rolling Stone Italia podał, że produkcja nagrywała fragmenty koncertowe podczas 12 występów na trzech kontynentach, przy czym autorzy świadomie unikali standardowego języka wizualnego filmów koncertowych. Zamiast rejestrować każdą piosenkę za pomocą z góry zaplanowanych kamer i ujęć sceny, w różnych miastach zatrudniali operatorów pracujących przy filmach fabularnych i pozwalali im śledzić to, co na widowni lub scenie wydawało im się emocjonalnie najciekawsze. Wśród zaangażowanych autorów zdjęć znaleźli się Lol Crawley i James Laxton, natomiast Haris Zambarloukos pełnił centralną rolę operatorską w projekcie. Takie podejście miało stworzyć wrażenie, że widz nie jest jedynie obserwatorem koncertu, lecz częścią tłumu reagującego na ten sam moment.
Pierwszy wspólny wywiad od ponad ćwierć wieku
Jednym z kluczowych elementów filmu jest wspólna rozmowa Liama i Noela. Oficjalny opis La Biennale mówi o ich pierwszych wspólnych wywiadach od ponad 25 lat, podczas gdy niektóre materiały promocyjne używały sformułowania "od ponad 20 lat". W filmie rozmowa ta pojawia się dopiero pod koniec, co według Dylana Southerna było świadomą decyzją narracyjną. Indywidualne rozmowy z braćmi nagrano przed rozpoczęciem prób, aby każdy z nich mógł osobno opowiedzieć o napięciu, oczekiwaniach i możliwości, że powrót się rozpadnie. Dopiero gdy trasa była już zaawansowana, a ich relacja uległa zmianie, autorzy posadzili ich razem przed kamerą.
Taka konstrukcja pozwala, aby wspólny wywiad funkcjonował jako rezultat procesu, a nie jako z góry założone potwierdzenie pojednania. Southern wyjaśnił w Wenecji, że gdyby widzowie zobaczyli braci razem już na początku, film straciłby część naturalnego napięcia. Knight dodał, że w późniejszej rozmowie od razu widać, iż bracia ponownie potrafią żartować ze sobą. Film nie zajmuje się więc jedynie faktem, że znów wspólnie wystąpili, lecz także zmianą tonu między nimi - od ostrożności podczas prób po bardziej swobodną komunikację po miesiącach wspólnej pracy.
Tytuł Don't Look Back in Anger, zaczerpnięty z jednej z najbardziej znanych piosenek Oasis, nabiera w tym kontekście dodatkowego znaczenia. Autorzy podkreślili podczas konferencji prasowej, że nie chcieli ponownie osądzać wszystkich szczegółów rozpadu z 2009 roku ani rekonstruować każdej dawnej kłótni. Skupili się na teraźniejszości, na tym, co wydarzyło się, gdy dwie osoby z bardzo publiczną historią konfliktów ponownie znalazły się w tym samym pomieszczeniu, na tej samej scenie i przed milionami fanów. Knight opisał cały projekt jako opowieść o odnajdywaniu wspólnej płaszczyzny w okresie naznaczonym społecznymi podziałami i agresywną komunikacją publiczną.
Publiczność jako trzeci główny bohater dokumentu
Według reżyserów film podczas realizacji stopniowo przekształcił się z opowieści o zespole w opowieść o relacji zespołu z publicznością. Southern powiedział Reutersowi, że po przejściu z prób na stadiony reakcje publiczności stały się integralną częścią historii pojednania braci. Autorzy nie chcieli rozmawiać wyłącznie z najbardziej oddanymi fanami, którzy znają każdy szczegół historii Oasis, lecz także z ludźmi, którzy wiążą konkretne doświadczenia życiowe z określonymi piosenkami. W ten sposób dokument próbuje wyjaśnić, dlaczego powrót zespołu z lat 90. może funkcjonować jako globalne wydarzenie kulturowe całe dekady po jego komercyjnym szczycie.
Decyzja ta wyjaśnia zarazem, dlaczego dokument został zaprezentowany na dużym festiwalu filmowym, a nie jedynie jako muzyczny zapis trasy. Oficjalny opis La Biennale definiuje film częściowo jako intensywny film koncertowy, częściowo jako studium skomplikowanej relacji braterskiej, a częściowo jako celebrację wspólnego doświadczania muzyki. Reżyserskie podejście skupione na publiczności, twarzach w tłumie i reakcjach braci na scenie próbuje połączyć wszystkie trzy warstwy. Premiera w Wenecji nadała więc filmowi kontekst, w którym można go postrzegać również jako dokument o kulturze popularnej, rodzinie i sposobie, w jaki masowe doświadczenia muzyczne tworzą poczucie przynależności.
Po Wenecji czas na kina i streaming
Według Sony Music Vision oraz regionalnych zapowiedzi Disneya po światowej premierze dokument wchodzi do dystrybucji kinowej w ciągu kolejnego tygodnia, przy czym daty różnią się w zależności od rynku. W części krajów zapowiedziano seanse od 9 września, natomiast Sony Music w przypadku międzynarodowej premiery podaje wybrane pokazy IMAX i kinowe od 11 września 2026 roku. Po ograniczonej dystrybucji kinowej film ma w ciągu roku pojawić się na Disney+ poza Stanami Zjednoczonymi, natomiast na rynku amerykańskim zapowiedziano Hulu i Disney+. Harmonogram w poszczególnych krajach zależy od lokalnego dystrybutora, dlatego data dostępności nie jest jednakowa na wszystkich rynkach.
Dla Oasis film pojawia się w momencie, gdy powrót z 2025 roku zdążył już przekształcić się z krótkotrwałego projektu reunionowego w nowy rozdział historii zespołu. Oficjalne źródła na razie potwierdzają to, co już się zakończyło - trasę Live '25 i dokument - podczas gdy przyszłe plany koncertowe nadal pojawiają się w medialnych spekulacjach i wypowiedziach członków zespołu. W Wenecji potwierdzono natomiast, że historia powrotu nie jest już wyłącznie tematem nagrań koncertowych i archiwalnych kompilacji: otrzymała pełnometrażowy zapis filmowy, który autorzy ukształtowali jako dokument relacji przechodzącej przemianę. Po 16 latach bez wspólnych występów Liam i Noel Gallagher ponownie razem stanęli przed światową publicznością - tym razem nie tylko na stadionie, lecz także na wielkim ekranie.
Źródła:
- La Biennale di Venezia - oficjalna strona filmu, informacje o programie, czasie trwania, twórcach i opisie (link)
- La Biennale di Venezia - oficjalne informacje o 83. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji i terminach jego trwania (link)
- Reuters / KSL.com - relacja z przyjazdu Liama i Noela Gallagherów do Wenecji oraz wypowiedzi twórców filmu (link)
- Sony Music - oficjalna zapowiedź światowej premiery i międzynarodowej dystrybucji dokumentu (link)
- Oasis - oficjalna lista koncertów trasy Oasis Live '25 (link)
- Rolling Stone Italia - relacja z konferencji prasowej w Wenecji dotycząca procesu realizacji, wywiadów i filmowego podejścia (link)
- Associated Press - relacja z premiery dokumentu i historii ponownego zjednoczenia zespołu (link)