Dodgers odroczyli ponad 1,09 miliarda dolarów wynagrodzeń: Ohtaniemu przypada aż 680 milionów
Los Angeles Dodgers wkroczyli w finansową strefę, jakiej dotąd nie widziano w Major League Baseball. Po serii wieloletnich kontraktów z gwiazdami klub, zgodnie z publicznie dostępnymi danymi, zakontraktował co najmniej 1,0645 miliarda dolarów odroczonych płatności dla dziewięciu zawodników, a po przybyciu Kyle'a Tuckera potencjalna łączna kwota wzrosła do około 1,0945 miliarda dolarów. Są to kwoty nominalne, które nie zostaną wypłacone jednorazowo, lecz w starannie ustalonych ratach od 2028 aż do 2047 roku. Największa pojedyncza część przypada Shoheiowi Ohtaniemu, któremu Dodgers będą wypłacać po 68 milionów dolarów rocznie w latach 2034–2043, łącznie 680 milionów. Ten ogromny harmonogram przyszłych zobowiązań pokazuje, jak daleko klub z Los Angeles jest gotów wykorzystywać swoją siłę finansową i przepisy ligi, aby już teraz zbudować drużynę zdolną do nieustannej walki o mistrzostwo.
Kwota przekraczająca miliard dolarów brzmi jak dług, który dopiero pewnego dnia stanie się wymagalny, jednak jego struktura jest bardziej złożona. Układ zbiorowy MLB i Związku Zawodników pozwala klubom i graczom uzgadniać odroczone wynagrodzenia bez górnego limitu. Jednocześnie klub musi sfinansować bieżącą wartość przyszłych zobowiązań w terminach określonych w umowie, dlatego Dodgers nie mogą po prostu wydać całej tej kwoty i liczyć na to, że znajdą ją kilkadziesiąt lat później. Odroczenia zmieniają jednak harmonogram rzeczywistych przepływów pieniężnych, a w określonych przypadkach obniżają również obliczeniową roczną wartość kontraktu na potrzeby podatku od równowagi konkurencyjnej. To właśnie połączenie obecnej elastyczności i długoterminowego finansowania stało się jednym ze znaków rozpoznawczych strategii Dodgers.
680 milionów Ohtaniego zmienia skalę całej historii
W grudniu 2023 roku Ohtani podpisał dziesięcioletni kontrakt o wartości 700 milionów dolarów, będący wówczas największym gwarantowanym kontraktem w historii północnoamerykańskiego sportu zawodowego. Zgodnie z wyjaśnieniem MLB japońska gwiazda występująca zarówno jako miotacz, jak i pałkarz zgodziła się, że w trakcie obowiązywania umowy będzie otrzymywać od klubu jedynie dwa miliony dolarów rocznie, czyli łącznie 20 milionów w latach 2024–2033. Pozostałe 680 milionów zostanie wypłacone po zakończeniu części kontraktu związanej z grą, w dziesięciu równych rocznych ratach od 2034 do 2043 roku. Sam Ohtani zaproponował taką strukturę, aby pozostawić Dodgers większą krótkoterminową elastyczność przy budowie zespołu. Jego wysokie dochody spoza boiska dodatkowo pozwoliły mu zaakceptować model, w którym niemal całe zakontraktowane wynagrodzenie trafi do niego dopiero po zakończeniu okresu, w którym jest zobowiązany grać dla klubu.
Kontrakt Ohtaniego najlepiej wyjaśnia również, dlaczego wartość nominalna i dzisiejsza wartość ekonomiczna nie są tym samym. W momencie zawierania umowy MLB oszacowała jej bieżącą wartość na potrzeby podatku od równowagi konkurencyjnej na około 460 milionów dolarów, czyli mniej więcej 46 milionów dolarów rocznie, zamiast pełnych 70 milionów. Różnica wynika z tego, że dolar wypłacony za dziesięć lub piętnaście lat jest wart mniej niż dolar wypłacony natychmiast. Dodgers nie unikają więc wykazywania kontraktu Ohtaniego, lecz jego skutek podatkowy oblicza się według zdyskontowanej wartości odroczonych rat. Bez tej umowy łączne odroczone zobowiązania klubu byłyby znacznie bliższe typowym rozmiarom, ponieważ sam Ohtani odpowiada za ponad 62 procent możliwej sumy 1,0945 miliarda dolarów.
Dziesięciu zawodników i kalendarz sięgający 2047 roku
Po przybyciu closera Edwina Díaza Associated Press obliczyła, że Dodgers mieli wobec dziewięciu zawodników 1,0645 miliarda dolarów odroczonych zobowiązań. Opublikowany harmonogram obejmuje największe gwiazdy obecnego składu, ale także graczy, których kontrakty zakończą się na długo przed wypłaceniem ostatnich rat. Następnie do sumy dodano kontrakt Tuckera, w którym według MLB przewidziano do 30 milionów dolarów odroczonego wynagrodzenia. Ponieważ Tucker może odstąpić od umowy po drugim i trzecim sezonie, ostateczna kwota będzie zależała od tego, czy rozegra cały czteroletni okres. Jeżeli wszystkie przewidziane odroczenia pozostaną w mocy, klub będzie miał zobowiązania wobec dziesięciu zawodników.
- Shohei Ohtani: 680 milionów dolarów, z wypłatami przewidzianymi od 2034 do 2043 roku.
- Mookie Betts: łącznie 120 milionów dolarów, w tym 115 milionów odroczonych wynagrodzeń i pięć milionów z końcowej części premii za podpisanie umowy, z wypłatami od 2033 do 2044 roku.
- Blake Snell: 66 milionów dolarów, z wypłatami od 2035 do 2046 roku.
- Freddie Freeman: 57 milionów dolarów, z wypłatami od 2028 do 2040 roku.
- Will Smith: 50 milionów dolarów, z wypłatami od 2034 do 2043 roku.
- Teoscar Hernández: 32 miliony dolarów, z wypłatami od 2030 do 2039 roku.
- Tommy Edman: 25 milionów dolarów, z wypłatami od 2037 do 2044 roku.
- Tanner Scott: 21 milionów dolarów, z wypłatami od 2035 do 2046 roku.
- Edwin Díaz: 13,5 miliona dolarów, rozłożone na raty kończące się w 2047 roku.
- Kyle Tucker: do 30 milionów dolarów odroczonego wynagrodzenia, w zależności od czasu trwania kontraktu i zawartych w nim klauzul odstąpienia.
Najwcześniejsze z tych dużych wypłat rozpoczną się w 2028 roku wraz z kontraktem Freemana, a ostatnie zakończą się w 2047 roku w przypadku Díaza. Według obliczeń Associated Press dokonanych przed podpisaniem umowy przez Tuckera największe roczne obciążenie miało przypaść na lata 2038 i 2039, kiedy już zaplanowano wypłaty po 102,3 miliona dolarów. Struktura umowy Tuckera może dodatkowo zwiększyć kwoty w części tego okresu, choć jego udział w łącznej sumie jest niewielki w porównaniu z Ohtanim. W niektórych sezonach Dodgers będą zatem wypłacać ponad sto milionów dolarów zawodnikom za występy, które miały miejsce wiele lat wcześniej. Będzie się to odbywało równolegle z ówczesnymi pensjami aktywnego składu, kosztami rozwoju zawodników i wszystkimi pozostałymi zobowiązaniami klubu.
Na co naprawdę pozwalają przepisy MLB
Artykuł XVI obowiązującego układu zbiorowego wyraźnie stanowi, że nie ma ograniczenia ani wysokości odroczonego wynagrodzenia, ani udziału całkowitego wynagrodzenia, który można odroczyć. Dlatego 680 milionów Ohtaniego, choć bezprecedensowe pod względem wielkości, nie stanowi wyjątku specjalnie zatwierdzonego przez ligę, lecz kontrakt zawarty zgodnie z obowiązującymi przepisami. W przypadku umów podpisanych po 30 września 2002 roku klub musi w pełni sfinansować bieżącą wartość odroczonego zobowiązania najpóźniej do drugiego 1 lipca po sezonie, w którym dane wynagrodzenie zostało zarobione. Układ zbiorowy przewiduje w tym celu roczne dyskontowanie na poziomie pięciu procent, z możliwością rozmów o zmianie stopy, jeżeli referencyjna stopa procentowa przekroczy określony poziom. Środki muszą być przeznaczone na realizację odroczonych kontraktów i utrzymywane w formie zgodnej z zasadami porozumienia.
Oznacza to, że medialna suma 1,0945 miliarda dolarów nie jest tym samym co kwota, którą Dodgers muszą obecnie przechowywać w gotówce. Klub finansuje bieżącą, zdyskontowaną wartość zobowiązań, a nie pełną nominalną liczbę przyszłych dolarów. Ponieważ największe raty zostaną wypłacone dopiero za dziesięć, piętnaście lub więcej lat, ich bieżąca wartość jest znacznie niższa od sumy zapisanej na papierze. W międzyczasie grupa właścicielska może inwestować środki zgodnie z przepisami i próbować osiągnąć zwrot, który pokryje przyszłe wypłaty. Strategia wymaga więc kapitału i dyscypliny, ale zamożnemu i finansowo zaawansowanemu właścicielowi może zapewnić przewagę w zarządzaniu przepływami pieniężnymi.
Odroczenia nie usuwają podatku od luksusu
Jednym z najczęstszych błędnych przekonań jest to, że dzięki odroczeniom Dodgers całkowicie usuwają kontrakty z bieżącego wyliczenia wynagrodzeń. Przepisy dotyczące podatku od równowagi konkurencyjnej, znanego jako CBT lub podatek od luksusu, przypisują kontraktom średnią wartość roczną, a odroczone kwoty uwzględniają według ich bieżącej wartości. Dlatego kontrakt Ohtaniego jest liczony na potrzeby CBT jako około 46 milionów dolarów rocznie, a nie dwa miliony, które klub obecnie wypłaca mu bezpośrednio. Odroczenie zmniejsza wartość obliczeniową w porównaniu z nominalnymi 70 milionami rocznie, lecz nie sprowadza jej do symbolicznej kwoty. Ta sama zasada ma zastosowanie do innych kontraktów zawierających odroczone pieniądze.
Podstawowy próg CBT na sezon 2026 wynosi 244 miliony dolarów, zgodnie z oficjalnym zestawieniem MLB. Kluby przekraczające próg płacą podatek od nadwyżki, a stawka rośnie, gdy przekraczają go przez kilka kolejnych sezonów i wchodzą na dodatkowe poziomy przekroczenia. Istnieją również konsekwencje sportowe, w tym możliwe przesunięcie najwyższego wyboru w drafcie w przypadku klubów, które zakończą sezon co najmniej 40 milionów dolarów powyżej podstawowego limitu. Dodgers nie działają więc poprzez odroczenia poza systemem i nie zwalniają się z kar, lecz korzystają z metody wyceny dostępnej dla wszystkich klubów. Ich rzeczywista przewaga nad większością konkurentów polega na gotowości zawodników do akceptowania takich struktur oraz na zdolności właścicieli do wcześniejszego finansowania bardzo dużych przyszłych zobowiązań.
Tucker dodał nową warstwę, ale także niepewność
Kyle Tucker podpisał w styczniu 2026 roku czteroletni kontrakt o wartości 240 milionów dolarów, z premią za podpisanie umowy w wysokości 64 milionów oraz możliwością odstąpienia po drugim i trzecim sezonie. MLB poinformowała, że umowa obejmuje 30 milionów dolarów odroczonego wynagrodzenia. Kwota ta zwiększa potencjalną łączną sumę odroczeń Dodgers z 1,0645 do 1,0945 miliarda dolarów, lecz nie ma pewności, że całe 30 milionów zostanie zarobione. Jeżeli Tucker skorzysta z klauzuli odstąpienia i ponownie trafi na rynek wolnych agentów, część wynagrodzenia przewidzianego na późniejsze sezony nie stanie się zobowiązaniem klubu. Dlatego precyzyjniej jest mówić o maksymalnie 1,0945 miliarda dolarów według obecnie zakontraktowanych harmonogramów.
Kontrakt Tuckera potwierdza jednak, że odroczone wynagrodzenie nie było jednorazowym ustępstwem związanym wyłącznie z Ohtanim. Dodgers wykorzystywali to samo narzędzie w różnych proporcjach w przypadku startera Snella, closerów Díaza i Scotta, pałkarzy Freemana, Bettsa i Hernándeza, a także Smitha i Edmana. Klub często łączy przy tym wysokie premie za podpisanie umowy, duże roczne wynagrodzenia i późniejsze raty, dostosowując strukturę do każdego zawodnika. Takie podejście pozwoliło mu po zdobyciu kolejnych tytułów nadal pozyskiwać czołowych wolnych agentów zamiast ograniczać inwestycje. Tucker przybył jako kolejny elitarny pałkarz do już silnego zestawienia, a finansowa konstrukcja jego umowy wpisuje się w długoterminowy schemat działania władz klubu.
Dyskusja o równowadze konkurencyjnej nie zniknie
Dodgers działają zgodnie z przepisami obowiązującymi jednakowo wszystkie 30 klubów, jednak sposób, w jaki z nich korzystają, zaostrzył dyskusję o równowadze gospodarczej MLB. Krytycy twierdzą, że bogate kluby o wysokich przychodach i dostępie do kapitału mogą łatwiej finansować odroczone kontrakty, płacić wysokie kary podatkowe i nadal pozyskiwać gwiazdy. Zwolennicy obecnego systemu odpowiadają, że odroczenie nie jest ukrytą dotacją, ponieważ klub musi zabezpieczyć bieżącą wartość zobowiązania, a rozliczenie podatkowe nadal uwzględnia zdyskontowany koszt. Ważne jest również to, że zawodnik musi dobrowolnie zaakceptować oczekiwanie na część zarobków, co nie jest równie atrakcyjne dla każdego wolnego agenta. Połączenie sportowego statusu Ohtaniego i jego dochodów komercyjnych spoza boiska trudno odtworzyć w przeciętnym kontrakcie.
Obecny układ zbiorowy wygasa 1 grudnia 2026 roku, a MLB i Związek Zawodników rozpoczęły już negocjacje dotyczące nowego porozumienia. Równowaga konkurencyjna i różnice w możliwościach finansowych klubów należą do głównych tematów tych rozmów, jednak do 3 sierpnia 2026 roku nie potwierdzono oficjalnie, że przyszłe porozumienie ograniczy odroczone wynagrodzenia. Dopóki przepisy się nie zmienią, obecne kontrakty pozostaną przykładem tego, jak daleko można rozłożyć wynagrodzenia w czasie. Dodgers pokazali przy tym, że odroczone pieniądze nie zastępują bogactwa, lecz są narzędziem, które najbardziej przynosi korzyści temu, kto już dysponuje wystarczającym kapitałem, aby je sfinansować.
Skutki obecnych decyzji będą odczuwalne długo po tym, jak dzisiejsze gwiazdy zakończą kariery. Ohtani otrzyma ostatnią ratę w 2043 roku, wypłaty Bettsa zakończą się w 2044 roku, a zobowiązania wobec Snella, Scotta i Díaza będą sięgać jeszcze dalej. Do tego czasu zmienią się skład drużyny, władze klubu, rynek praw telewizyjnych i prawdopodobnie kilka układów zbiorowych. Mimo to Dodgers nadal będą wypłacać pieniądze za okres, w którym próbowali stworzyć dynastię. Na tym właśnie polega prawdziwe znaczenie kwoty przekraczającej miliard dolarów: nie jest to rachunek wymagalny dzisiaj, lecz długoterminowa obietnica finansowa, za pomocą której klub kupuje sobie obecnie przewagę sportową.
Źródła:
- Associated Press / NBC Sports – szczegółowe zestawienie 1,0645 miliarda dolarów odroczonych zobowiązań, zawodników i lat wypłat po kontrakcie Edwina Díaza (link)
- MLB.com – oficjalne zestawienie kontraktu Kyle'a Tuckera, obejmujące jego wartość, klauzule odstąpienia, premię za podpisanie umowy i 30 milionów dolarów odroczonego wynagrodzenia (link)
- MLB.com – wyjaśnienie struktury kontraktu Ohtaniego, harmonogramu 680 milionów dolarów i wpływu na wartość CBT (link)
- MLBPA – układ zbiorowy MLB na lata 2022–2026, artykuły dotyczące dozwolonej wysokości, terminów finansowania i bieżącej wartości odroczonych wynagrodzeń (link)
- MLB.com – oficjalne zasady i progi podatku od równowagi konkurencyjnej, w tym próg 244 milionów dolarów na 2026 rok (link)
- MLB.com – zestawienie negocjacji dotyczących nowego układu zbiorowego i wygaśnięcia obecnego porozumienia 1 grudnia 2026 roku (link)