Ryan Fox zdobył The Open i swój pierwszy major w karierze dzięki birdie na ostatnim dołku
Ryan Fox wygrał 154. edycję The Open po finiszu, który trzymał Royal Birkdale w napięciu aż do ostatniego uderzenia. 39-letni Nowozelandczyk trafił putt na birdie z odległości około trzech i pół metra na 18. greenie i 19 lipca 2026 roku zakończył turniej z łącznym wynikiem dziesięciu uderzeń poniżej par. Tym samym wyprzedził o jedno uderzenie Amerykanina Camerona Younga, który kilka godzin wcześniej zakończył znakomitą rundę finałową wynikiem 64 i objął prowadzenie w klubie z dziewięcioma uderzeniami poniżej par. Fox rozegrał ostatni dzień w 68 uderzeniach, dwa poniżej par, i po raz pierwszy w karierze wygrał jeden z czterech największych turniejów męskiego golfa. Dzięki zwycięstwu został również pierwszym Nowozelandczykiem od czasu Boba Charlesa w 1963 roku, który uniósł Claret Jug.
Końcowy putt był kulminacją zwrotu wydarzeń, który rozwijał się przez cały weekend. Po pierwszej połowie turnieju Fox znajdował się daleko od centrum walki o tytuł, lecz w sobotę uzyskał wynik 62 i wyrównał najniższy rezultat kiedykolwiek zanotowany w jednej rundzie męskiego turnieju major. Ten występ pozwolił mu osiągnąć osiem uderzeń poniżej par, zaledwie dwa za ówczesnym liderem Samem Burnsem, dlatego w niedzielę rozpoczął grę w ostatniej grupie z realną szansą na największy sukces w karierze. Według oficjalnych danych The Open Burns przystąpił do ostatniego dnia z przewagą dwóch uderzeń nad Foxem i Si Woo Kimem, lecz tabela szybko się zagęściła. W pewnym momencie kilku graczy dzieliło zaledwie jedno uderzenie, a ostateczne rozstrzygnięcie nastąpiło w najbardziej wymagającej możliwej scenerii: na ostatnim dołku ostatniego majora sezonu.
Putt o Claret Jug na 18. greenie
Fox dotarł na 18. dołek z takim samym wynikiem jak Young, dziewięć poniżej par, podczas gdy Burns tracił jedno uderzenie i nadal miał teoretyczną możliwość doprowadzenia do dogrywki. Nowozelandczyk mocnym uderzeniem z tee trafił w środek fairwaya, a następnie drugim uderzeniem posłał piłkę na green, pozostawiając sobie putt o długości około 12 stóp, czyli mniej więcej 3,6 metra. Sky Sports opublikował nagranie momentu, w którym Fox spokojnie odczytał linię, posłał piłkę w kierunku lewej strony dołka i trafił na birdie. Ponieważ Burns nie zdołał odpowiedzieć eagle'em, tytuł został rozstrzygnięty bez dogrywki. Fox uniósł ręce, a trybuny otaczające końcowy green głośnymi owacjami powitały nowego posiadacza tytułu Champion Golfer of the Year.
Trafienie było jeszcze bardziej imponujące ze względu na trudność ostatniego dołka w niedzielnych warunkach. Według relacji z turnieju birdie na 18. dołku zdarzały się rzadko, a właśnie tam Young stracił uderzenie po tym, jak trafił do bunkra na fairwayu. Amerykanin niemal wbił jednak piłkę bezpośrednio z bunkra, uratował bogey i podpisał kartę z wynikiem 64, najlepszą rundą dnia, z siedmioma birdie i tylko jednym straconym uderzeniem. Jego dziewięć poniżej par przez długi czas wydawało się wystarczające przynajmniej do dogrywki. Fox końcowym uderzeniem zmienił jednak prowadzenie Younga w klubie w kolejne drugie miejsce w majorze i zapewnił sobie zwycięstwo z łącznym wynikiem 270 uderzeń.
Cztery birdie na ostatnich sześciu dołkach
Droga do ostatniego greenu nie była liniowa. Fox stracił rytm na początku drugiej połowy rundy i po bogey na 11. dołku spadł za liderów, podczas gdy Young, Si Woo Kim, Scottie Scheffler, Tommy Fleetwood i Burns w różnych momentach znajdowali się w zasięgu pierwszego miejsca. Według relacji z rundy finałowej opublikowanych przez The Guardian i Golf Channel Fox wrócił do walki dzięki birdie na 13. dołku, a następnie na par pięć 14. wykorzystał dobrą pozycję i ponownie zmniejszył stratę. Na krótkim 15. dołku trafił w przednią ścianę głębokiego bunkra i musiał zaakceptować bogey, przez co ponownie spadł za Younga. Zamiast pozwolić, by to uderzenie wytrąciło go z równowagi, odpowiedział birdie na 16. i ponownie wyrównał wynik na szczycie.
Siedemnasty dołek przyniósł kolejny test cierpliwości. Uderzenie Foxa z tee zakończyło się w bunkrze na fairwayu, w niewygodnym położeniu, które nie pozwalało mu przyjąć normalnej pozycji. Wybił piłkę z powrotem w kierunku fairwaya, a następnie zbliżył ją na odległość pozwalającą zaatakować birdie, lecz putt zatrzymał się obok dołka. Par wystarczył jednak, by na ostatni dołek dotarł z wynikiem równym Youngowi. Na ostatnich sześciu dołkach Fox zanotował birdie na 13., 14., 16. i 18., a także bogey na 15. Była to kluczowa seria, dzięki której przejął kontrolę nad turniejem w chwili, gdy pozostali kandydaci zaczęli popełniać błędy.
Atak Younga z wcześniejszej grupy i upadek Burnsa
Cameron Young rozpoczął niedzielę poza grupą liderów, lecz agresywnym atakiem zmienił ostatni dzień w wyścig, który musiała śledzić cała stawka. Siedem birdie wyniosło go na szczyt, a jedynie bogey na 18. dołku powstrzymał go przed zakończeniem turnieju z wynikiem dziesięciu poniżej par. Jego 64 było rezultatem o sześć uderzeń lepszym od par pola i najniższym wynikiem rundy finałowej. Po oddaniu karty Young musiał czekać na rozwój wydarzeń, wiedząc, że pozostawił rezultat, który w wielu finałach wystarczyłby do zwycięstwa. Fox jako jedyny zdołał pójść o krok dalej.
Burns natomiast rozpoczął dzień z wynikiem dziesięciu poniżej par i przewagą dwóch uderzeń, ale nie zdołał utrzymać kontroli, którą posiadał po 54 dołkach. Po wczesnym birdie nastąpiła seria błędów na pierwszej dziewiątce, a kilka niewykorzystanych szans w drodze powrotnej do budynku klubowego pozostawiło go bez odpowiedzi na późny atak Foxa. Zakończył rundę wynikiem 72 i łącznie ośmioma uderzeniami poniżej par, dwa za zwycięzcą. Trzecie miejsce było godnym uznaniem za tydzień, w którym również rozegrał historyczną rundę 62, lecz jednocześnie podkreśliło, jak szybko przewaga na polu linksowym może stopnieć pod presją ostatniego dnia.
Si Woo Kim również przez krótki czas samodzielnie prowadził z wynikiem dziesięciu poniżej par po birdie na szóstym dołku. Południowokoreański golfista pozostawał w walce do drugiej połowy rundy, jednak kolejne błędy i niewykorzystane szanse na ostatnich dołkach zepchnęły go do sześciu poniżej par. Obrońca tytułu Scottie Scheffler i lokalny faworyt Tommy Fleetwood zakończyli turniej z wynikiem siedmiu poniżej, trzy uderzenia za Foxem. Lucas Herbert, kolejny zawodnik, który w trakcie tygodnia uzyskał 62, zakończył na sześciu poniżej. Gęstość klasyfikacji pokazała, jak otwarty był finał: kilku graczy miało realną szansę na tytuł, lecz tylko Fox w kluczowym momencie zdołał połączyć precyzję, cierpliwość i końcowe birdie.
Sobotnia runda 62 zmieniła cały turniej
Bez sobotniego wyniku Fox prawdopodobnie nie byłby nawet częścią niedzielnej opowieści o tytule. Jego 62 na polu par 70 oznaczało osiem uderzeń poniżej par i wyrównanie rekordu męskich turniejów major. Po rundzie PGA Tour poinformowała, że Fox awansował w klasyfikacji dzięki wyjątkowo precyzyjnej grze i zakończył dzień na poziomie ośmiu poniżej par. Na Royal Birkdale wynik 62 zajmuje szczególne miejsce w historii, ponieważ właśnie tam w 2017 roku jako pierwszy w męskim majorze osiągnął go Południowoafrykańczyk Branden Grace. Dziewięć lat później podczas 154. edycji The Open ten sam wynik zapisano aż trzykrotnie: Lucas Herbert i Sam Burns dokonali tego w piątek, a Fox w sobotę.
Oficjalna strona The Open podała, że Herbert, Burns i Fox dołączyli do Grace'a na liście rekordzistów tych zawodów. Tym samym Royal Birkdale ponownie potwierdził paradoks golfa linksowego: pole otoczone wydmami, głębokimi bunkrami i zmiennym wiatrem może być wyjątkowo bezlitosne, ale w sprzyjających warunkach pozwala najlepszym graczom świata osiągać historycznie niskie wyniki. Runda Foxa nie była jedynie statystyczną ciekawostką. Całkowicie zmieniła jego pozycję, przeniosła go z grupy zawodników próbujących zapewnić sobie dobre miejsce do ostatniej grupy i stworzyła psychologiczne podstawy niedzielnego ataku. Dzień później okazało się, że ten impet utrzymał się nawet pod największą presją.
Największy tytuł w karierze dojrzewał przez lata
Zwycięstwo Foxa nie nastąpiło bez wcześniejszych sukcesów, lecz znacznie przewyższyło wszystko, co wcześniej osiągnął. Według profilu DP World Tour Nowozelandczyk wygrał w 2022 roku Alfred Dunhill Links Championship na polach w okolicach St Andrews, a w 2023 roku BMW PGA Championship w Wentworth, jeden z najważniejszych turniejów europejskiego cyklu. W sezonie 2025 przebił się również na PGA Tour dzięki zwycięstwom w Myrtle Beach Classic i RBC Canadian Open, przy czym oba tytuły zdobył w dogrywkach. Te doświadczenia pokazały, że potrafi podejmować decyzje pod presją, ale major wymagał jeszcze wyższego poziomu wytrzymałości przez cztery dni.
Fox reprezentował Nową Zelandię na trzech igrzyskach olimpijskich, a przed Royal Birkdale jego najlepszym wynikiem w majorze było ex aequo 16. miejsce w The Open 2019 w Royal Portrush, jak podaje jego oficjalny profil na stronie turnieju. Oznacza to, że przed tym tygodniem nie miał ani jednego miejsca w pierwszej dziesiątce największych turniejów. W Southport nie tylko poprawił ten osobisty rekord, lecz bezpośrednio przeskoczył wszystkie etapy pośrednie i zdobył tytuł. Udowodnił przy tym, że zawodnik pod koniec czwartej dekady życia może osiągnąć szczyt kariery po długim okresie adaptacji między różnymi cyklami, kontynentami i stylami pól.
Jego gra dobrze odpowiada golfowi linksowemu, który wymaga umiejętności dostosowania się do wiatru, niskich uderzeń, twardego podłoża i nieprzewidywalnych odbić. Fox miał już zwycięstwo na polach linksowych w Alfred Dunhill Links Championship, a we wcześniejszych występach w The Open pokazywał, że odpowiada mu kreatywność potrzebna na nadmorskich polach. Na Royal Birkdale do tej wszechstronności uderzeń dodał dyscyplinę. Szczególnie ważna była decyzja na 15. dołku, gdy nie próbował z bunkra wykonać nierealistycznie ryzykownego uderzenia, lecz ograniczył straty do bogey i zachował możliwość powrotu. Właśnie takie zarządzanie ryzykiem często stanowi różnicę między kandydatem a zwycięzcą majora.
Drugi nowozelandzki Claret Jug po 63 latach
Triumf Foxa zajmuje szczególne miejsce w sportowej historii Nowej Zelandii. Bob Charles wygrał The Open w 1963 roku na Royal Lytham & St Annes i został pierwszym Nowozelandczykiem oraz pierwszym leworęcznym golfistą, który zdobył męski major. Według oficjalnej historii The Open Charles pokonał wówczas Amerykanina Phila Rodgersa w dogrywce i przez ponad sześć dekad pozostawał jedynym nowozelandzkim zdobywcą Claret Jug. Fox został teraz drugim zawodnikiem z tego kraju z tytułem Champion Golfer of the Year. Odstęp 63 lat między tymi dwoma zwycięstwami dodatkowo podkreśla rzadkość sukcesu.
Związek z Charlesem nie jest jedynie narodową statystyką. The Open jest najstarszym męskim majorem, rozegranym po raz pierwszy w 1860 roku, a tytuł zdobyty na polu linksowym ma szczególne znaczenie w kulturze golfa. Fox dołączył do listy zwycięzców, na której znajduje się wielu najbardziej wpływowych graczy w historii tego sportu. Jednocześnie przywiózł tytuł do kraju o silnej tradycji golfowej, lecz znacznie mniejszej bazie zawodników i rynku niż Stany Zjednoczone lub duże państwa europejskie. Zwycięstwo w turnieju śledzonym na całym świecie może więc szerzej wpłynąć na widoczność nowozelandzkiego golfa i na pokolenie młodych zawodników, którzy będą postrzegać końcowy putt Foxa jako jeden z kluczowych momentów narodowej historii sportu.
Royal Birkdale ponownie stworzył historyczny finał
Royal Birkdale w Southport po raz jedenasty gościł The Open. Według oficjalnych danych organizatorów żadne pole poza St Andrews nie było gospodarzem zawodów tak często od czasu, gdy Birkdale po raz pierwszy weszło do rotacji w 1954 roku. Na liście wcześniejszych zwycięzców na tym polu znajdują się Peter Thomson, Arnold Palmer, Lee Trevino, Johnny Miller, Tom Watson, Ian Baker-Finch, Mark O'Meara, Padraig Harrington i Jordan Spieth. Spieth wygrał poprzednią edycję rozegraną na tym polu w 2017 roku po dramatycznym pojedynku z Mattem Kucharem. Dziewięć lat później Birkdale ponownie zaoferowało finał, w którym klasyfikacja zmieniała się z dołka na dołek.
Pole jest znane z fairwayów biegnących między piaszczystymi wydmami oraz bunkrów, które często zmuszają zawodników do uderzenia do tyłu lub w bok zamiast bezpośredniego ataku na green. Taka architektura była widoczna w końcowych momentach turnieju: Young na 18. trafił do bunkra, Fox na 15. i 17. musiał radzić sobie z niewygodnymi położeniami, a Burns i Kim tracili uderzenia, gdy tylko chybiali optymalną stronę fairwaya lub greenu. Jednocześnie suche podłoże i okresowo korzystniejszy wiatr umożliwiły rekordowe rundy 62. To właśnie połączenie niebezpieczeństwa i możliwości stworzyło finał, w którym wynik dziesięciu poniżej par był wystarczająco niski, by wygrać, lecz żaden zawodnik nie mógł liczyć na bezpieczną przewagę.
Dla Foxa pozostanie jednak jeden obraz: piłka poruszająca się po 18. greenie w kierunku dołka, wpadająca na birdie i zmieniająca pełną napięcia niedzielę w jego pierwszy tytuł major. Po latach zwycięstw w różnych cyklach, występach na igrzyskach olimpijskich i stopniowym zbliżaniu się do światowej czołówki największy moment nadszedł podczas najstarszych mistrzostw golfowych. Royal Birkdale zyskało nowego zwycięzcę do swojej długiej historii, a Nowa Zelandia następcę Boba Charlesa po 63 latach oczekiwania.
Źródła:
- The Open – oficjalna relacja z rundy finałowej, wyniki Camerona Younga, Ryana Foxa i Sama Burnsa oraz przebieg walki o prowadzenie (odnośnik)
- Sky Sports – nagranie i potwierdzenie putta Foxa na birdie z odległości około 12 stóp na 18. dołku (odnośnik)
- PGA Tour – relacja z sobotniej rundy Foxa wynikiem 62 i rekordu męskich turniejów major (odnośnik)
- The Open – przegląd rekordowych rund 62 w The Open oraz historycznego kontekstu Royal Birkdale (odnośnik)
- DP World Tour – oficjalny profil Ryana Foxa, wcześniejsze tytuły, występy olimpijskie i zwycięstwa w PGA Tour (odnośnik)
- The Open – historyczne dane dotyczące zwycięstwa Boba Charlesa w 1963 roku i jego miejsca w nowozelandzkim golfie (odnośnik)
- The Open – oficjalne dane dotyczące 154. edycji, terminów i jedenastego turnieju rozgrywanego na Royal Birkdale (odnośnik)
- The Guardian – szczegółowa relacja z ostatnich dołków i serii birdie Foxa w końcówce (odnośnik)
- theScore – końcowa klasyfikacja i wyniki czołowych zawodników po rundzie finałowej (odnośnik)