Scott McLaughlin przerwał dwuletnią posuchę zwycięstwem na Laguna Seca, Kirkwood zakończył sezon jako wicemistrz
Scott McLaughlin zakończył sezon 2026 NTT IndyCar Series przekonującym zwycięstwem na torze WeatherTech Raceway Laguna Seca w Kalifornii, przerywając serię 35 wyścigów bez zwycięstwa pomiędzy swoimi dwoma triumfami. Kierowca Team Penske wystartował 6 września z pole position w Chevrolecie z numerem 3 i kontrolował niemal cały Mission Foods Grand Prix of Monterey, przekraczając linię mety 1,3739 sekundy przed Kyle'em Kirkwoodem z Andretti Global. Według oficjalnego raportu IndyCar McLaughlin prowadził przez 87 z 95 okrążeń, a poza pierwszą pozycją znajdował się głównie jedynie podczas cykli zjazdów do boksów. Trzecie miejsce zajął Alexander Rossi dla Ed Carpenter Racing, natomiast Felix Rosenqvist i David Malukas uzupełnili pierwszą piątkę. Dla 33-letniego Nowozelandczyka był to ósmy triumf w karierze w IndyCar i pierwszy od 1 września 2024 roku, kiedy zwyciężył w drugim wyścigu weekendu na Milwaukee Mile.
Zwycięstwo miało dodatkową wagę, ponieważ McLaughlin przez cały weekend prezentował szybkość, która przełożyła się nie tylko na dobry wynik kwalifikacyjny, ale również na pełną kontrolę nad niedzielnym wyścigiem. Dzień wcześniej zdobył pole position z czasem 1:09,1363, pokonując już wcześniej koronowanego mistrza Alexa Palou, a IndyCar podało, że zapewnił w ten sposób Chevroletowi 250. pole position w historii serii. Było to trzecie pole position McLaughlina w sezonie 2026 i ważny sygnał, że Team Penske dysponuje pakietem zdolnym dyktować tempo na jednym z najbardziej wymagających technicznie torów drogowych w kalendarzu. Na mierzącym 2,238 mili, czyli około 3,6 kilometra, torze Laguna Seca, z 11 zakrętami i słynnym kompleksem Corkscrew, pozycja na torze oraz zarządzanie oponami często odgrywają decydującą rolę. McLaughlin przekształcił oba te elementy w przewagę, którą rywale w trakcie wyścigu liczącego 212,61 mili tylko sporadycznie byli w stanie zmniejszyć.
McLaughlin prowadził przez 87 z 95 okrążeń i nie dopuścił do rozwoju nieprzewidywalnego wyścigu
Wyścig praktycznie od początku przybrał formę najbardziej odpowiadającą kierowcy Team Penske. Jedyny okres pełnej żółtej flagi został spowodowany incydentem na pierwszym okrążeniu, kiedy Sting Ray Robb uderzył w tył samochodu Dennisa Haugera w szóstym zakręcie, po czym Hauger zakończył jazdę w barierze z opon. Według oficjalnego raportu serii restart nastąpił na czwartym okrążeniu, a McLaughlin natychmiast ponownie zbudował przewagę nad rywalami. Ponieważ na pozostałych okrążeniach nie było dodatkowych neutralizacji, które mogłyby zniwelować wypracowane przewagi, wyścig zamienił się w test czystej szybkości, dyscypliny w ruchu, zużycia opon i precyzji podczas postojów w boksach. Team Penske bezbłędnie przeprowadził trzy postoje McLaughlina, dzięki czemu prowadzący kierowca mógł zachować kontrolę nad strategią i uniknąć sytuacji, w której musiałby przebijać się przez gęstszy ruch.
Oficjalne dane IndyCar pokazują, jak wyraźna była jego dominacja: z 95 okrążeń prowadził przez 87, co oznacza, że większość zmian lidera była konsekwencją strategii, a nie bezpośredniego wyprzedzania na torze. W połowie wyścigu przewaga nad Kirkwoodem zbliżyła się do czterech sekund, lecz walka nie była jeszcze całkowicie zakończona. W ostatniej części Kirkwood korzystał z szybszej, lecz mniej trwałej alternatywnej opony Firestone, podczas gdy McLaughlin jechał na bardziej wytrzymałej podstawowej mieszance. Kierowca Andretti Global zmniejszył stratę do około 1,2 sekundy na 72. okrążeniu i na krótko stworzył możliwość końcowego nacisku. McLaughlin jednak ponownie zwiększył różnicę w końcowej fazie i doprowadził wyścig do mety bez poważnego ataku z tyłu.
Taki przebieg wydarzeń był szczególnie ważny po długim okresie bez zwycięstwa. Poprzedni triumf McLaughlina miał miejsce na Milwaukee Mile na początku września 2024 roku, a pomiędzy tamtym wyścigiem a finałem na Laguna Seca uzbierało się 35 startów bez kolejnego zwycięstwa. Oficjalne IndyCar w swoim raporcie opisuje okres pomiędzy dwoma zwycięstwami jako 36 wyścigów, natomiast Motorsport.com podaje serię bez zwycięstwa jako 35 wyścigów; różnica wynika ze sposobu liczenia samych zwycięskich wyścigów i startów pomiędzy nimi. Niezależnie od sformułowania był to okres dłuższy niż dwa lata, podczas którego McLaughlin wielokrotnie znajdował się blisko czołówki, w tym sześć razy stawał na podium bez zwycięstwa, jak podaje IndyCar. Dlatego sukces w Monterey był czymś więcej niż pojedynczym wynikiem: stanowił potwierdzenie, że kierowca i zespół mogą zakończyć sezon występem na poziomie potrzebnym do walki o tytuł w 2027 roku.
Kirkwood wybrał punkty zamiast ryzykownego ataku
Drugie miejsce Kyle'a Kirkwooda miało inną, ale równie wyraźną wartość. Kierowca Andretti Global przyjechał na finał w środku bardzo zaciętej walki o drugie miejsce w mistrzostwach, po tym jak Alex Palou zapewnił sobie tytuł tydzień wcześniej w Milwaukee. Przed Laguna Seca Christian Lundgaard miał 507 punktów, Kirkwood 505, Pato O'Ward 503, natomiast David Malukas z 484 punktami miał znacznie trudniejszą drogę do drugiej pozycji. IndyCar przed wyścigiem podkreślało, że Lundgaarda, Kirkwooda i O'Warda dzielą cztery punkty, dlatego każda pozycja na torze mogła zdecydować, kto zakończy sezon bezpośrednio za Palou. Kirkwood wystartował z szóstego miejsca i do 20. okrążenia przebił się na drugą pozycję, po czym w dużej mierze utrzymywał rytm McLaughlina i zjeżdżał do boksu na tych samych okrążeniach co lider.
W końcowej fazie Andretti Global nie forsowało manewru, który mógłby zagrozić zdobyciu drugiego miejsca w klasyfikacji generalnej. Kirkwood po wyścigu wyjaśnił, że zespół podszedł do końcówki metodycznie i że priorytetem były mistrzostwa, mimo że na miększej, alternatywnej oponie miał wystarczające tempo, aby zbliżyć się do McLaughlina. Taka decyzja okazała się racjonalna: dzięki drugiemu miejscu zdobył wystarczająco dużo punktów, aby zakończyć sezon jako wicemistrz, 86 punktów za Palou. Według końcowej klasyfikacji opublikowanej przez Motorsport.com Palou zakończył sezon z 631 punktami, Kirkwood z 545, Lundgaard z 535, O'Ward z 522, a Malukas z 514. McLaughlin dzięki zwycięstwu osiągnął 482 punkty i zakończył mistrzostwa na szóstym miejscu.
Dla Kirkwooda jest to najlepsza końcowa pozycja w dotychczasowej karierze w IndyCar, a Laguna Seca potwierdziła również jego postępy na klasycznych torach drogowych. W sezonie 2026 zwyciężał w nowych wyścigach ulicznych w Arlington i Washingtonie, natomiast drugie miejsce w Monterey, według jego słów przytaczanych przez IndyCar, było również jego najlepszym wynikiem na torze drogowym. Dzięki temu Andretti Global uzyskało ważny rezultat w sezonie, w którym walka za Palou była znacznie bardziej otwarta niż sama rywalizacja o tytuł. Kirkwood nie był w stanie zbliżyć się do mistrza na tyle, aby zagrozić jego ogólnej przewadze, lecz zakończył sezon przed dwoma kierowcami Arrow McLaren i wszystkimi reprezentantami Team Penske. W kontekście rozwoju zespołu drugie miejsce w mistrzostwach stanowi solidną podstawę przed sezonem 2027.
Rossi wrócił na podium, Rosenqvist czwarty w pożegnalnym wyścigu dla Meyer Shank Racing
Alexander Rossi zajął trzecie miejsce i zapewnił Ed Carpenter Racing wynik szczególnie ważny dla zespołu ze względu na problemy, jakie miał w trakcie sezonu na konfiguracjach drogowych. IndyCar podaje, że dla Rossiego było to pierwsze podium od właśnie Laguna Seca w czerwcu 2024 roku, kiedy nadal jeździł dla Arrow McLaren. W finale 2026 przez większą część wyścigu utrzymywał się w czołowej trójce i nie pozwolił, aby zmiany strategiczne wyeliminowały go z walki o podium. Dla ECR był to ważny sposób zakończenia sezonu, szczególnie dlatego, że ich najlepszym wcześniejszym wynikiem na torze drogowym w 2026 roku było szóste miejsce Rossiego na Road America. Trzecia pozycja miała więc szersze znaczenie niż samo miejsce na mecie: pokazała, że pod koniec roku zespół znalazł bardziej konkurencyjny kierunek rozwoju samochodu na rodzaju toru, który sprawiał mu trudności przez cały sezon.
Felix Rosenqvist zajął czwarte miejsce w swoim ostatnim wyścigu dla Meyer Shank Racing, natomiast David Malukas dzięki piątej pozycji zapewnił Team Penske dwa samochody w pierwszej piątce. Końcowa klasyfikacja mistrzostw pokazuje jednak, że to Malukas był najwyżej sklasyfikowanym kierowcą Penske, na piątym miejscu z 514 punktami, przed McLaughlinem na szóstej pozycji i Josefem Newgardenem na ósmej. Ilustruje to nietypowy charakter sezonu Penske: zespół przez cały rok dysponował szybkością i notował pojedyncze mocne wyniki, lecz żaden z jego kierowców nie włączył się do końcowej walki z Palou o tytuł. Zwycięstwo McLaughlina nie zmienia więc ogólnego obrazu sezonu, ale daje zespołowi wyraźny końcowy punkt odniesienia pokazujący, jak wygląda weekend, w którym szybkość w kwalifikacjach, strategia i wykonanie wyścigu łączą się bez większych błędów.
Na drugim końcu klasyfikacji Dennis Hauger zakończył wyścig na ostatnim miejscu po incydencie na pierwszym okrążeniu, ale mimo to zachował tytuł najlepszego debiutanta. IndyCar poinformowało, że zakończył sezon z 228 punktami, o 15 więcej niż Mick Schumacher, natomiast Caio Collet był trzeci wśród debiutantów. Niepowodzenie Haugera na Laguna Seca nie zmieniło więc wyniku tej odrębnej rywalizacji. W wyścigu było tylko jedno wycofanie, właśnie Haugera, a aż 22 z 25 kierowców ukończyło zawody na tym samym okrążeniu co zwycięzca, według oficjalnych wyników przytaczanych przez Motorsport.com. To dodatkowo podkreśla, że przewaga McLaughlina była wynikiem konsekwentnie wyższego tempa, a nie dużej liczby incydentów czy strategicznego chaosu.
Palou miał już tytuł w rękach, ale sezon zakończył się kolejnym potwierdzeniem jego dominacji
Alex Palou przyjechał do Kalifornii jako już koronowany mistrz. Kierowca Chip Ganassi Racing zapewnił sobie tytuł podczas poprzedniego weekendu w Milwaukee, a oficjalne IndyCar podaje, że jest to jego piąty tytuł w ostatnich sześciu sezonach i czwarty z rzędu. Tym samym został dopiero drugim kierowcą w historii serii z czterema kolejnymi mistrzostwami, po Sebastienie Bourdais, który dokonał tego samego w latach 2004-2007. Palou miał w 2026 roku przed finałem sześć zwycięstw i osiem pole position, a sezon zakończył z przekonującą liczbą 631 punktów. Jego przewaga wynosząca 86 punktów nad Kirkwoodem potwierdza, że choć walka o drugie miejsce pozostawała niepewna do ostatniego wyścigu, kwestia mistrza nie była otwarta na Laguna Seca.
Sam finał nie był dla Palou spektakularny. Po zakończeniu kwalifikacji na drugim miejscu stracił podczas wyścigu kontakt z McLaughlinem i finiszował ósmy. Był to znacznie skromniejszy wynik niż jego wcześniejsze występy na tym torze, gdzie zwyciężał w 2024 i 2025 roku, ale nie miał żadnego wpływu na już zapewniony tytuł. Chip Ganassi Racing po mecie świętowało mistrzostwo, natomiast McLaughlin znalazł się w centrum opowieści o samym wyścigu. Taki finał dobrze podsumowuje sezon: Palou był przez cały rok wzorem regularności, a Laguna Seca pokazała, że rywale są w stanie zwyciężać, gdy znajdą połączenie szybkości i wykonania niezbędne przez cały weekend wyścigowy.
Pole position i zwycięstwo jako wiadomość Team Penske na 2027 rok
Po wyścigu McLaughlin podziękował Team Penske za wsparcie w okresie bez zwycięstwa i podkreślił, że występ na Laguna Seca stanowi krok w kierunku celu, którym pozostaje zdobycie mistrzostwa. Jego sezon nie zakończył się wystarczająco wysoko, aby można go było porównać z sezonem Palou pod względem wyników ogólnych, jednak weekend w Monterey pokazał poziom, którego regularnie wymaga się od kandydata do tytułu. W kwalifikacjach pokonał Palou w walce o pole position, w wyścigu kontrolował tempo, odbył trzy czyste postoje w boksach i nie pozwolił Kirkwoodowi zamienić końcowej przewagi strategicznej w rzeczywisty atak na prowadzenie. Taka kompletność wykonania jest ważniejsza niż sama statystyka jednego triumfu, ponieważ daje Penske konkretny model, który zespół będzie próbował powtarzać w następnym sezonie.
Zwycięstwo jednocześnie kontynuowało tradycję, zgodnie z którą start z pierwszego miejsca na Laguna Seca często ma wyjątkową wartość. IndyCar przed wyścigiem podało, że w 18 z poprzednich 28 wyścigów serii na tym torze zwycięzca startował z pole position. McLaughlin zwiększył ten odsetek, potwierdzając, jak trudno wyprzedzić prowadzącego kierowcę, gdy ma on czyste powietrze, wystarczającą szybkość i bezbłędną strategię. Laguna Seca, otwarta w 1957 roku, słynie z dużych różnic wysokości, ciasnych stref hamowania i słynnego Corkscrew, dlatego ruch na torze i degradacja opon mogą łatwo zamienić mały błąd w dużą stratę czasu. W takich warunkach McLaughlin praktycznie nie dał rywalom żadnej okazji.
Sezon 2027 ma rozpocząć się 7 marca na ulicach St. Petersburga na Florydzie, według oficjalnego kalendarza IndyCar podanego po finale. Do tego czasu Team Penske spróbuje przekształcić sukces z Laguna Seca w trwalszy powrót na szczyt, podczas gdy Andretti Global z Kirkwoodem będzie miało wyraźny punkt odniesienia w postaci drugiego miejsca w mistrzostwach. Chip Ganassi Racing i Palou wejdą w nowy sezon jako czterokrotni mistrzowie z rzędu, co pozostawia konkurencji proste, ale trudne zadanie: przekształcić okazjonalne zwycięstwa w poziom regularności, jaki Palou prezentował przez cały rok. McLaughlin w ostatnim wyścigu 2026 roku pokazał, że szybkość jest. Następnym krokiem będzie udowodnienie, że występ z Laguna Seca można powtarzać wystarczająco często, aby zmienić układ sił w mistrzostwach.
Źródła:
- INDYCAR - oficjalny raport z wyścigu na Laguna Seca, wyniki, przebieg wyścigu, wypowiedzi i dane dotyczące liczby okrążeń na prowadzeniu (link)
- INDYCAR - oficjalny raport z kwalifikacji, czas pole position Scotta McLaughlina oraz informacja o 250. pole position Chevroleta w serii (link)
- INDYCAR - oficjalna strona wydarzenia Mission Foods Grand Prix of Monterey, długość toru, liczba zakrętów i dystans wyścigu (link)
- INDYCAR - dane dotyczące tytułu Alexa Palou w 2026 roku, jego zwycięstw, pole position i historycznego kontekstu piątego tytułu (link)
- Motorsport.com - końcowa klasyfikacja mistrzostw 2026 i dorobek punktowy czołowych kierowców po finale (link)
- Motorsport.com - raport z finału oraz informacja o serii 35 wyścigów bez zwycięstwa pomiędzy triumfami McLaughlina (link)